ส่งหวังเถิงเข้าค่ายฝึกอบรมแล้ว
ก็เป็นวันที่ 8 พฤษภาคม
คิดๆ ดูเวลา ระยะห่างจากการสอบบู๊ก็เหลือไม่ถึงเดือนแล้ว
หวังหวยอันคิดว่า
ช่วงนี้ก็ไม่ไปนอกเมืองฐานละ
ฝึกวิชาอยู่บ้านไปพลาง ให้เวลาศึกษามหาวิทยาลัยและสาขาวิชาที่โดดเด่นของแต่ละโรงเรียนให้หวังเถิงด้วย
โดยรวมแล้ว
เดือนนี้
เขาจะทุ่มเทให้ลูกชายเป็นหลัก
แน่นอน
เขาก็ชอบพายุกระบี่มากเหมือนกัน
เพิ่งเริ่มเริ่มต้นได้ไม่นาน
ช่วงนี้พยายามฝึกวิชาให้ถึงขั้นสำเร็จ
ตอนนั้น หากตัวเองได้ก้าวเข้าขั้นหก พลังก็จะเพิ่มขึ้นอีกมาก
ว่าทำก็ทำเลย
ชั่วขณะนั้น
พ่อลูกทั้งคู่ก็ฝึกฝนกันอย่างขะมักเขม้น
หลังจากหวังเถิงเข้าค่ายฝึกอบรม
ก็เรียกความสนใจจากผู้คนไม่น้อยตามธรรมชาติ
เวลาหนึ่งสัปดาห์
คนสามสิบคนในห้องเดียวกัน ก็เริ่มคุ้นเคยกันพอสมควร
มีเพียงบางคนที่แทบไม่เป็นที่รู้จักในห้องเท่านั้นที่ยังไม่มีใครจำชื่อได้
แต่สำหรับหวังเถิงที่ทั้งหน้าตาดีและผลการเรียนสูง ผู้คนย่อมคุ้นเคยกันดี
พอมาถึงลานฝึกฝน สายตาที่มองมาที่หวังเถิงก็ไม่ขาดระยะ
“หล่อจังเลย อยากอยู่ด้วยกันกับเขาจัง”
หนุ่มข้างๆ พูดว่า “เลิกฝันเถอะ แขนเธอน่ะเท่าน่องฉันแล้ว”
“ยังไงเว่ยไหลกับเจียงอวี่เฟยสองคนนั่นแหละที่สวย และคู่ควรกับหวังเถิง”
“แต่ช่วงนี้ฉันเห็นเจียงอวี่เฟยชอบไปวนเวียนอยู่ข้างๆ หวังเถิงตลอดเลย”
คนที่ฝึกวิทยายุทธ์ ร่างกายย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติ
ช่วงวัยเรียน รูปร่างของหนุ่มสาวโดยทั่วไปมักจะผอมบาง