หลังจากกล่าวคำขอโทษเสร็จสิ้น
หลี่เฮ่ามองเห็นสายตาของหวังหวยอันที่ยังไม่เป็นมิตรนัก จึงรีบหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าที่อุ้มไว้
“ในการ์ดมี 200,000 แต้ม รหัสคือเลขหกหลักท้าย เป็นการ์ดไม่ระบุชื่อ”
“ถือเป็นค่ายารักษาให้พี่ซูแล้วกัน”
สายตาของหวังหวยอันถึงค่อยผ่อนคลายลงมาก
ต้องยอมรับว่าเจ้าหนุ่มขุนเธอรุ่นสองคนนี้รู้จักการเข้าหาคนจริงๆ
“งั้นก็เป็นอย่างนั้น”
“เราไปกันเถอะ!”
หลี่เฮ่าและพรรคพวกทั้งสามเลือกเดินออกจากห้องไกล่เกลี่ยทันที
หวังหวยอันยอมหลบทางให้อย่างร่วมมือ ไม่คิดจะลงมือสั่งสอนพวกเขาทั้งสอง
ไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องทำเช่นนั้น
หนึ่งคือจางเฉวียนยังอยู่ข้างๆ ถ้าต่อยหลี่เฮ่าไป คงทำให้เขารายงานงานยาก
สองคือซูไค่เป็นเพียงนักบู๊ขั้นสองสุดยอด แค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย เดี๋ยวก็หาย คงไม่เป็นไรใหญ่โต
ส่วนเรื่องซูไค่ต้องติดคุกหรือค่าเสียหายอะไรต่างๆ
ก็เป็นอันจบสิ้นไปด้วย
ทุกคนในห้องยังไม่ทันตั้งตัว หลี่เฮ่าสามคนก็เดินออกไปแล้ว
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบที่หน้าประตูก็ไม่ได้คิดจะห้ามปราม
เมื่อกี้ยังดูท่าจะฆ่ากันเลือดตกยางออก อยู่ดีๆ ก็จากไปอย่างเงียบๆ แบบนี้ได้ยังไง
เรื่องนี้จบลงเร็วเกินไป
เร็วจนพวกเขาไม่ทันตั้งตัว
ซูไค่ยิ่งหน้านิ่งด้วยความงง ตอนนี้เขายังมึนงง ส่วนซูเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ไม่ต้องพูดถึง ก็ยืนนิ่งงงอยู่กับที่เหมือนกัน