หวังเย่าเต๋อเห็นหวังหวยอันเดินเข้ามา
ก็รีบก้าวไปข้างหน้าและคำนับต้อนรับพร้อมกล่าวว่า
“พี่หวัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
หวังหวยอันก็คำนับตอบ
ทั้งคู่ทักทายกันเล็กน้อย
ถือว่าเป็นการทักทายกันแล้ว
วิธีการทักทายที่พบบ่อยในหมู่นักบู๊ก็คือการคำนับด้วยกำปั้นนั่นเอง
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ถือว่าปานกลาง
จึงไม่จำเป็นต้องทักทายกันนาน แค่คบกันแบบปกติก็พอแล้ว
หวังเย่าเต๋อมองดูแหวนมิติสองวงในมือของหวังหวยอัน สายตาของเขาแวววาววาบด้วยความเฉลียวฉลาดที่ยากจะสังเกตเห็น
จำได้ว่าตอนที่เจอพี่หวังคนนี้ครั้งก่อน
ในมือเขาไม่มีแม้แต่แหวนมิติวงเดียว
แต่ตอนนี้กลับมีแหวนมิติสองวงอยู่ในมือ
ดูท่าในช่วงเวลานี้เขาคงหาเงินมาได้ไม่น้อยจริงๆ
ที่ซ่งหนิงเฟิงพูดไว้ก็ไม่ผิด พี่หวังคนนี้เป็นคนที่แปลกประหลาดจริงๆ
ทั้งคู่เดินไปนั่งที่ห้องพักผ่อนด้านข้างอย่างรวดเร็ว เริ่มเข้าสู่ประเด็นหลัก
หวังเย่าเต๋อถามขึ้นว่า “พี่หวัง ครั้งนี้มาเพื่อขายของหรือ?”
เขารู้ว่าบ้านของหวังหวยอันอยู่ในบ้านเก่าทรุดโทรมที่ห่างจากที่นี่มาก
คงไม่เดินทางมาที่ประตูเมืองแบบนี้เพียงเพื่อซื้อของเป็นแน่
คาดว่าน่าจะมาขายของ
ได้กลิ่นอายคาวเลือดนี้ ก็รู้ได้เลยว่าเพิ่งกลับมาจากข้างนอกไม่นาน สายตาของเขาคมกริบมาก
หวังหวยอันพยักหน้า แล้วกล่าวว่า
“ครั้งนี้นอกเมืองก็ได้ผลพวงมาพอสมควร”
“เหมือนเช่นทุกครั้ง ผมขายให้สมาคมห้างหวังตามปกติ”