“ตอนนี้ท่านอยู่ในขั้นห้าสุดยอด หากใช้ได้ก็จะช่วยให้ท่านก้าวสู่การเป็นนักบู๊ขั้นหกได้เร็วขึ้น”
หวังหวยอันพยักหน้า
ของสิ่งนี้ถือว่าเป็นของดีจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่ยังไม่สุกเต็มที่
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะยังไม่สุก แต่ก็ยังใช้ได้ เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องใช้มันเพื่อทะลวงไปขั้นหก
เขาพูดขึ้นอย่างไม่คิดมาก ถามว่า “สิ่งนี้ให้กึ่งนักบู๊ใช้ได้ไหม?”
เจ้าจวี่หวนทั้งสองก็ตะลึงไปเล็กน้อย
จากนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ของดีขนาดนี้ จะคิดเอาไว้ให้กึ่งนักบู๊ใช้ได้อย่างไร”
“มันไม่เป็นการทิ้งของมีค่ามากเกินไปหรือ?”
หวังหวยอันยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นของที่เอาไว้ให้ลูกชายผมใช้”
“ตอนนี้เขาอยู่ในระดับกึ่งนักบู๊ ปีนี้กำลังเตรียมตัวสอบบู๊”
ได้ยินดังนั้น
ในดวงตาของทั้งสองคนก็ปรากฏแววชื่นชมขึ้นมา
หวังหวยอันคนนี้ไม่คิดจะเสพพืชวิเศษระดับสูงเอง กลับยังคิดจะยกให้ลูกชายของตัวเองใช้
ถึงตอนนี้หวังหวยอันจะอยู่ในขั้นห้าสุดยอด หากเสพเข้าไปคงต้องก้าวหน้าในวิชาบำเพ็ญขึ้นอีกอย่างแน่นอน
แต่เพื่อผลสอบบู๊ของลูกชาย กลับยังคิดจะยกให้ลูกชาย
ช่างเป็นพ่อที่รักลูกของตัวเองจริง ๆ
คนแบบนี้ ก็ไม่น่าจะเป็นคนเลว
กัวฮวาเทิงที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา พูดว่า “บางทีอาจจะใช้ได้”
“โลหิตหยกบัวตนนี้ยังไม่เติบโตเป็นพืชวิเศษระดับสูง พลังยาในตัวจึงไม่ดุร้ายเลย กลับอ่อนโยนถึงขีดสุด”
“ขนาดคนธรรมดายังสามารถเสพได้นิดหน่อย”