ไม่นานนัก
เขาก็เดินลึกเข้าไปอีกเจ็ดแปดลี้
ก็ไม่ได้เดินลึกไปกว่านั้นต่อ
ย่อตัวลงที่เชิงเขาหนึ่ง แหงนหน้ามองไปทางไม่ไกล
ไม่ไกลออกไป มีสัตว์อสูรขั้นห้ากลางตัวหนึ่งกำลังกินอาหารอยู่
“เพิ่งจะเดินมาได้ไม่ไกล ก็เจอสัตว์อสูรขั้นห้ากลางแล้ว”
“ถึงพลังของฉันจะเป็นขั้นห้ากลาง แต่กำลังรบโดยทั่วไป”
“สัตว์อสูรกับนักบู๊มนุษย์ในระดับเดียวกัน สัตว์อสูรจะเหนือกว่าเล็กน้อย”
“เจอสัตว์อสูรในระดับเดียวกัน ฉันไม่จำเป็นต้องขึ้นไปปะทะโดยตรง”
หวังหวยอันไม่โง่ที่จะพุ่งเข้าไป
ยังคิดหาทางอ้อมดีกว่า
ถ้าหลบไม่ได้ ก็เตรียมตัวกลับ
การเข้าไปในส่วนลึกแบบนี้ จะเคลื่อนที่เร็วไม่ได้ ต้องเดินทีละก้าวแล้วสังเกตไปด้วย
สังเกตอันตรายรอบข้างตลอดเวลา เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสัตว์อสูรปรากฏตัว
แบบนี้ถึงจะปลอดภัยที่สุด
ตลอดทางมา เขาหาเจอดอกเก๊กฮวยทองคำเพิ่มอีกไม่น้อย
ตอนนี้ดอกเก๊กฮวยทองคำในมือเขาทะลุห้าร้อยดอกไปแล้ว
อย่างน้อยก็แลกเป็นเงินได้เจ็ดแปดแสน
เขาพอใจมากแล้ว
ระหว่างทางยังมีพืชวิเศษอีกมาก แม้ไม่แพง แต่ขายเป็นปริมาณได้
พืชวิเศษปริมาณมากก็เป็นเงิน
เพียงแต่เขาเอาไปไม่ได้
น่าเสียดายเงินที่ทิ้งไปเปล่า ๆ
ทันใดนั้น
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านหุบเขา รู้สึกเย็นสบายดี
หวังหวยอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ กับสายลมสดชื่นนี้ แล้วเตรียมจะจากไป
แต่ในสายลมนี้ กลับมีกลิ่นหอมเข้มข้นของดอกเก๊กฮวยทองคำปะปนมา
ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้า