“ฉันโคตรเซ็ง!”
หวังหวยอันบ่นในใจ
หมีอสูรตัวนี้กลับมาเร็วเหลือเกิน เขาเพิ่งลงมือได้แค่สองสามนาทีเอง
“คำราม!”
แต่หมีอสูรดูจะไม่สนใจจะให้หวังหวยอันอธิบายอะไร
พอเห็นมีคนบุกรุกอาณาเขตของมัน หมีอสูรก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะแดงก่ำ แย้มมุมปากเผยเขี้ยวพิษ
โชคดีที่หมีอสูรตัวนี้ไม่ใช่สัตว์อสูรขั้นสูง มิเช่นนั้นถ้ามันพูดภาษาคนได้ มันคงด่าใส่หวังหวยอันจนตายไปข้างหนึ่งแน่
ครั้งนี้หวังหวยอันดูเหมือนจะซวยจริง ๆ ถูกหมีอสูรตัวนี้ปิดทางออกทางเดียวเอาไว้
แต่เขาไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ระดับพลังของเขาเท่ากับหมีอสูรตัวนี้พอดี ต่างก็เป็นพลังขั้นห้ากลาง
ถ้าลงมือจริง ๆ
ยังไม่รู้ว่าใครจะชนะ
ถ้าชนะได้ ก็ไม่เพียงแต่จะได้พืชวิเศษดอกเก๊กฮวยทองคำเหล่านี้ไปทั้งหมด ยังจะได้หมีอสูรอีกตัวเป็นของหลวงอีกด้วย
ส่วนถ้าตาย
ก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ต้องลองเสี่ยงดู
ในพริบตาเดียว
หมีอสูรก็ใช้สี่ขาตะกุยดิน พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูง ร่างใหญ่โตเร็วราวสายฟ้า
เขาปล่อยกระเป๋าหลังลงทันที ดึงกระบี่ยาวลายมังกรออกมา
“แคร้ง!”
ดาบยาวหลุดจากฝัก
พลังปราณเลือดบนกายพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที พลังทั้งหมดของร่างกายพลันสูงขึ้นมากมาย
ดูแล้วเหมือนร่างอสูรในร่างมนุษย์จริง ๆ
หมีอสูรตกใจไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้หยุดการโจมตี
หมีอสูรกระโจนขึ้นสูง ร่างใหญ่บดบังฟ้า กรงเล็บแหลมกวาดลงมาอย่างหนัก ทำให้เลือดเหม็น ๆ สองสามหยดกระเด็น เห็นได้ชัดว่าเป็นเลือดที่ติดอยู่บนขนตอนที่มันเพิ่งกินอะไรเข้าไป