หวังหวยอันเก็บกระบี่เข้าฝัก ยืนตัวตรง
จากนั้นรีบก้าวไปข้างหน้า หลังจากแน่ใจว่างูปีศาจตายคาที่แล้ว เขาถึงได้เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“ในที่สุดก็จัดการสัตว์อสูรตัวนี้ได้สักที”
“ตื่นเต้นนิดหน่อยจริงๆ ด้วย!”
หวังหวยอันไม่รู้สึกว่ามันนองเลือดเลยแม้แต่น้อย เขาเคยลองทำงานหลายอย่างในสังคมมาก่อน
งานระดับล่างๆ หลายอย่างเขาเคยทำมาแล้ว ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงงานชำแหละสัตว์อสูรด้วย
ตอนนั้นเขาเป็นเพียงลูกมือของอาจารย์ชำนาญงานคนหนึ่ง ต่อมาก็ฆ่าสัตว์อสูรไปหลายตัวเหมือนกัน
เขาเคยชินกับฉากนองเลือดมานานแล้ว
เพียงแต่ว่ายังไม่เคยฆ่า...คน!
หวังหวยอันสูดหายใจลึกๆ
ถึงจะเป็นการฆ่าคน เขาก็คิดว่าร่างกายคงไม่เกิดปฏิกิริยารุนแรงอะไร เช่น คลื่นไส้อาเจียนอะไรทำนองนั้น
เขาอายุปูนนี้แล้ว เป็นคนวัยกลางคน
ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่จะหน้าซีดเมื่อเห็นเลือด
ถ้าเป็นแบบนั้น จะฝึกวิทยายุทธ์ไปเพื่ออะไร
ที่น่าสนใจคือ
ผู้ชายในโลกนี้ล้วนองอาจแข็งแกร่งพอสมควร อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากนักบู๊และวิทยายุทธ์ การฆ่าคนหรือเห็นเลือดจึงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
หวังหวยอันไม่ได้คิดมากนัก
แต่ไม่นานก็เริ่มหนักใจ
แม้จะฆ่าสัตว์อสูรได้แล้ว แต่ปัญหาที่เป็นจริงก็ผุดขึ้นมา
จะเอาสัตว์อสูรตัวนี้ไปอย่างไร??
ถ้าให้เขาแบกคนเดียว ก็พอจะแบกไหว
หนักไม่ถึงพันจินด้วยซ้ำ
แต่ถ้าแบบนั้นก็ต้องแบกศพงูปีศาจเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถไปหาผลประโยชน์อย่างอื่นได้อีก