จากนั้น
สายตาของชายคนหนึ่งก็จับจ้องไปที่หวังหวยอันซึ่งอยู่ไม่ไกล
แวบแรก เขาก็เห็นแหวนมิติบนมือของหวังหวยอัน
แหวนมิติมีรูปร่างต่างจากแหวนธรรมดา
จึงไม่มีทางดูผิด
เพียงแค่มองแวบหนึ่ง ก็รู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้เป็นแกะอ้วน
แกะอ้วนก็จริง แต่ต้องดูว่ากินลงหรือเปล่า
ถ้ากินไม่ลง ก็ไร้ประโยชน์
จากนั้น ชายคนนั้นก็เหลือบไปมองตรานักบู๊บนหน้าอกของหวังหวยอัน
เขาหนังตากระตุก
แกะอ้วนตัวนี้ ที่แท้ก็เป็นนักบู๊ขั้นห้า
เขาส่งกระแสจิตเพื่อนร่วมทีมสองคนว่า “หัวหน้า ไอ้สาม พวกนายดูสิ!”
“ดูแกะอ้วนตัวนั้นว่าเหมาะไหม!”
ทั้งสองมองตามที่เขาบอก เช่นเดียวกับคนก่อน ดูแหวนมิติก่อน แล้วก็ดูตรานักบู๊
ทั้งสามดีใจขึ้นมาทันที
ไม่คิดว่าจะหาเป้าหมายที่เหมาะสมได้เร็วขนาดนี้
“คนนั้นมีพลังนักบู๊ขั้นห้า”
“แต่ดูไม่ออกว่าเป็นช่วงไหน”
“เราสองคนเป็นขั้นห้ากลาง ส่วนหัวหน้าแม้จะเป็นขั้นห้ากลาง แต่ก็ใกล้จะทะลุขั้นห้าปลายแล้ว”
“ถ้าคนนั้นมีพลังขั้นห้ากลางหรือต่ำกว่า พวกเราสามคนขั้นห้ากลางน่าจะจัดการเขาได้”
หัวหน้าพยักหน้าเงียบๆ ดูเหมือนจะคิดว่าคนคนนี้ค่อนข้างเหมาะสม
แต่ดูไม่ออกว่าเป็นช่วงไหน
แล้วพูดว่า “ไอ้สาม ไปใกล้หน่อย ถ่ายรูปมา”