เช้าวันจันทร์
รุ่งสาง ท้องฟ้าสว่างเต็มที่
พ่อลูกทั้งสองตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าด้วยกัน
ทุกวันเป็นเช่นนี้ หลังอาหารเช้าต่างก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง
บนโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์อสูรฟุ้งกระจาย เนื้อสัตว์อสูรนี้รสชาติดีจริง ๆ ต่อให้ไม่ปรุงแต่งอะไรมาก ก็หอมน่ากิน
หวังเถิงกัดเนื้อสัตว์อสูร
เขาถามด้วยความเป็นกังวล: “พ่อครับ อาทิตย์นี้พ่อจะออกไปล่าสัตว์อสูรนอกเมืองอีกหรือครับ”
“ตอนนี้เราเก็บเงินได้พอสมควรแล้ว ไม่ต้องไปที่อันตรายขนาดนั้นก็ได้นะครับ”
หวังหวยอันยิ้ม:
“เงินแค่นี้จะอะไรนักหนา?”
“พ่อขั้นห้าปลาย ออกไปนอกเมืองฐานทัพ แค่ไม่ลึกไปเจอสัตว์อสูรในส่วนลึก ก็ไม่มีอะไร”
“อีกอย่าง พ่อคิดจะเก็บเงินซื้ออาวุธดี ๆ สักชิ้นอาทิตย์นี้”
“อาวุธดี ๆ ก็ต้องดีจริง ๆ อาวุธราคา 500,000 นี้ยังไม่พอใช้”
“รอตอนหนูลงมหาวิทยาลัย เอาไปใช้เถอะ พอใช้แน่นอน”
หวังเถิงรู้ดีว่าพ่อมีกระบี่ลายมังกรอยู่ในมือ
เขาอยากลองใช้เหมือนกัน แต่ทว่าพลังไม่พอ จะยกก็ยกไม่ไหว
ถึงแม้ดาบโลหะผสมธรรมดาที่ในสายตาหวังหวยอันถือว่าธรรมดา ก็ยังเป็นอาวุธที่นักบู๊ขั้นกลางเท่านั้นที่จะใช้ได้ไหว ใช้ได้คล่อง
นักบู๊ระดับต่ำก็พอจะฝืนใช้ได้
ถือว่าเป็นของดีทีเดียว
เพราะดาบหนึ่งเล่มเทียบได้กับบ้านหนึ่งหลัง
เอาไปอวดเพื่อนที่โรงเรียนได้ไม่มีปัญหา
“ยังไงเรื่องเงินก็ไม่ต้องกังวล พ่อยังมีหลักการ”
“ครอบครัวเราในอนาคตจะไม่ขาดเงินแน่นอน แต่ตอนนี้ขาดเงินต่างหาก”
หวังเถิงพยักหน้า แล้วพูดว่า:
“พ่อครับ ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังแน่นอน”
“รอบนี้การวัดค่าพลังปราณเลือด ผมต้องติดอันดับต้น ๆ ของโรงเรียนให้ได้”
เขาไม่ได้พูดตายตัว
ว่าจะต้องเป็นที่หนึ่ง
ต้องดูสถานการณ์จริงอีกที
หวังหวยอันพยักหน้า ไม่ใส่ใจ