ความเร็วของหวังหวยอันไม่เร็วเท่าไหร่
ก็แค่ช่วงเริ่มต้นเดินทางที่เร็วนิดหน่อย
หลังจากนั้นก็ค่อนข้างช้าลง
เพราะเขาออกมานอกเมืองไม่ใช่เพื่อวิ่งออกกำลังกาย แต่เพื่อหาของในป่าที่ขายได้เงิน
“จำได้ว่าครั้งที่แล้วมา ที่นี่มีเงาของแกะปีศาจเขาเหล็กอยู่หลายตัว”
“เนื้อแกะพวกนี้ก็ดี ไม่กี่ตัวก็เอากลับไปชาบูได้”
หวังหวยอันหยุดฝีเท้า ตอนนี้เขามาถึงบริเวณขอบที่สัตว์อสูรขั้นกลางออกหากินแล้ว
จากนั้นก็สำรวจพื้นดินใต้ฝ่าเท้า
ไม่นานเขาก็พบรอยเท้าของแกะปีศาจเขาเหล็ก
ดูจากความหนาแน่นของรอยเท้า เขารู้สึกว่าอย่างน้อยก็จับได้เจ็ดแปดตัว
สัตว์อสูรพวกนี้พลังการต่อสู้ก็ไม่เบา นักบู๊ทั่วไปไม่กล้าเสี่ยงบุกฝูงสัตว์อสูรทั้งฝูงหรอก
ครั้งที่แล้วหวังหวยอันเห็นในฝูงแกะอสูรนี้ ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่สัตว์อสูรขั้นสี่ เขาถึงได้คิดจะลงมือ
แม้จะเพิ่งหากินแถวนี้ได้ไม่กี่วัน
แต่หวังหวยอันก็เริ่มชินกับชีวิตที่นี่ รู้สึกว่าไม่เลวเลย
ไม่มีเรื่องกลอุบายในใจแบบที่ทำงาน ไม่มีอะไรนอกจากหาเงิน
ก็แค่เหนื่อยหน่อย ลำบากหน่อยเท่านั้นเอง
เขาเดินตามรอยเท้าแกะอสูรไปเรื่อยๆ
ระหว่างทางเจอพืชวิเศษบ้างก็เก็บใส่แหวนมิติไปด้วย
“พวกนี้เป็นโอสถวิเศษขั้นต่ำทั่วไป ราคาก็ธรรมดาๆ”
“จริงด้วย ทรัพยากรดีๆ ต้องอาศัยดวงเท่านั้นถึงจะได้มา”