ภายในห้องนั่งเล่นเก่า ๆ
หวังหวยอันมองดูตัวอักษรสีทองที่ปรากฏตรงหน้า ชั่วขณะนั้นแทบไม่เชื่อสายตา
ระบบนี่... ในที่สุดก็มาแล้ว!
ไม่เสียแรงที่เขารอคอยมาหลายปี
สมัยก่อนตอนหนุ่ม ๆ เขาเป็นนักอ่านนิยายออนไลน์ตัวยงย่อมรู้ดีว่าระบบคืออะไร ไหนจะการข้ามภพข้ามชาติอีก นับประสาอะไรกับเรื่องนี้
แต่เวรกรรม ระบบบ้าบอนี่มันเป็นอะไรกันแน่
ถึงได้ตรวจพบว่าลูกชายตัวเองคิดอยากเปลี่ยนไปหาพ่อที่ดีกว่า
นี่มันลูกกตัญญูยอดชายจริง ๆ!
เขาก็รู้ดีว่าตัวเองที่เป็นพ่อคนนี้ไร้ความสามารถ ไร้อำนาจไร้ทรัพย์ ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในย่านเมืองเก่าของเมืองฐานทัพมาตลอด
ใครที่มีความสามารถหน่อยก็ย้ายเข้าไปอยู่ในเขตใจกลางเมืองชั้นใน อยู่คอนโดหรูหรากันหมดแล้ว
สายตาของเขาเลื่อนลงมา เรื่องพ่อดีไม่ดีนั่นไม่สำคัญหรอก หัวใจหลักคือระบบนี้มันเจ๋งมาก!
แววตาของหวังหวยอันไม่ใช่ห้วงน้ำนิ่งอีกต่อไป หากแต่เป็นคลื่นพายุที่โหมกระหน่ำ!
ปีนั้น
เขาไร้รากฐานวรยุทธ์ ไร้พ่อที่ดี แถมยังไร้นิ้วทองระบบ ได้แต่ก้มหัวให้โชคชะตา!
แต่ในวันนี้
เขากลับสามารถพลิกชะตาฟ้าลิขิตตัวเองได้
ลูกชายก็ไม่ต้องยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไป!
เมื่อก่อนไม่มีพ่อที่ดีให้ไปสู้กับใครเขาได้
แต่จากวันนี้ไป เขาจะเป็นพ่อที่เจ๋งที่สุด!
บัดนี้ จิตใจของเขาเอ่อล้นด้วยความรู้สึกฮึกเหิม!!
"เหนือกว่าหวังเถิงห้าระดับขั้น!"
"นั่นก็หมายความว่า พอระบบผูกมัดและเปิดใช้งานแล้ว ระดับการบำเพ็ญเพียรของตัวเองจะเพิ่มได้อีกห้าขอบเขต ขอแค่ระดับของหวังเถิงเพิ่มขึ้น พลังของฉันก็จะเพิ่มตามไปด้วย"
"ไม่ใช่สิ ตอนนี้หวังเถิงยังไม่มีระดับขั้นเลย ฉันจะบวกเพิ่มได้ไหม!"
ตัวอักษรสีทองตรงหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
[ระดับขั้นของหวังเถิงในปัจจุบัน: ไร้ระดับ]
[ไร้ระดับ หมายถึงระดับของคนธรรมดาทั่วไป นับเป็นนักบู๊ระดับศูนย์]
[หลังจากผูกมัดระบบ ระดับขั้นของโฮสต์คือ: นักบู๊ขั้นต้นระดับห้า (ระดับศูนย์ + ระดับห้า)]
นี่ทำให้เขาอดอุทานในใจไม่ได้ว่า พอระบบผูกมัดแล้ว ชั่วพริบตาก็จะกลายเป็นนักบู๊ระดับห้า!
นักบู๊ระดับห้านี้ ในเมืองฐานทัพจิงไห่ที่มีประชากรถึงห้าล้านคน ถือเป็นผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งแล้ว
ไม่กล้าพูดว่าพลังของตนจะยืนอยู่ในระดับแถวหน้า แต่จะบอกว่าอยู่ในระดับสองได้อย่างสบาย ไม่มีปัญหาแน่นอน
นักบู๊ระดับห้าสามารถดำรงตำแหน่งสำคัญในเมืองได้
พูดง่าย ๆ คือ ก่อนหน้านี้เขาทำได้แค่ขับอาตี๋ แต่ตอนนี้เขาจะได้ขับเอาดี้แล้ว!
แม้ในหัวจะคิดอะไรตั้งมากมาย แต่ก็ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
หยางหลิ่วและหวังเถิงยังคงรอคอยคำตัดสินเด็ดขาดของเขา
การตัดสินใจของเขานั้นสำคัญ เพราะเขาคือพ่อของหวังเถิง
หวังเถิงยังคงก้มหน้านิ่ง เขาย่อมคาดเดาได้ว่าพ่อจะให้เขาเลือกสายสามัญ
ช่วยไม่ได้ ฐานะทางบ้านไม่มีเงินมากพอจะสนับสนุนให้เขาฝึกฝนวรยุทธ์ไปตลอดรอดฝั่งจริง ๆ
หยางหลิ่วก็แค่หวังดีมาเตือนเพื่อนเก่าของตนเท่านั้น
อย่างไรเสีย สำหรับครอบครัวธรรมดาแล้ว การฝืนฝึกวรยุทธ์นั้นเปลืองเงินมากจริง ๆ สู้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแบบคนธรรมดาไปเสียดีกว่า
หวังหวยอันถอนหายใจยาว
แล้วเพิ่มระดับเสียง
พูดอีกครั้งว่า:
"ก็ให้หวังเถิงสมัคร... สายบู๊เถอะ!"
หยางหลิ่วพยักหน้าตามสัญชาตญาณ
:"ใช่ เลือกสายสามัญ เลือกสายบู๊ต้องต่อสู้เข่นฆ่ากันอีก หากเกิดอะไรขึ้น..."
"หา!"
เสียงของเธอชะงักกึก
จู่ ๆ ก็เงยหน้ามองหวังหวยอัน ดวงตากะพริบปริบ ๆ ราวกับคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
หวังเถิงถึงกับร้องลั่น: "พ่อ!"
ตัวเขากลับได้ยินว่าพ่อสนับสนุนให้เลือกสอบสายบู๊ตามที่ตัวเองอยากเรียน!
แต่ที่บ้านมีเงินจริงหรือ
ค่าครองชีพของเขาต่อเดือนมีแค่สองร้อยกว่าหยวนเท่านั้น ตัวเขาแทบไม่กล้าขอเงินที่บ้านเพิ่มเลยแม้แต่เหรียญเดียว
หวังหวยอันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "เลือกสายบู๊นั่นแหละ!"
หยางหลิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย: "หวยอัน ลูกทั้งคนก็มีแค่คนเดียว"
"ฝึกวรยุทธ์ไม่ใช่แค่ต้องเปลืองเงินที่เจ้าสะสมมาหลายปี พูดไม่ดีเลยนะ เด็กบ้านธรรมดา ๆ อย่างพวกเรา นอกจากจะมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางฝึกสำเร็จเป็นจริงเป็นจังได้ ถ้าเกิดได้รับบาดเจ็บระหว่างทาง หรือถึงขั้นเสียชีวิต ผลลัพธ์แบบนั้นครอบครัวธรรมดาอย่างพวกเราแบกรับไม่ไหวหรอก"
หวังเถิงพูดด้วยความตื่นเต้น: "ผมไม่กลัว!"
หวังหวยอันพยักหน้า: "ผลที่จะตามมาพวกนี้ฉันรู้ดี เพื่อนเก่า ขอบใจมากที่พูดตั้งมาก เจตนาดีของเธอฉันเข้าใจหมด"
"อีกอย่าง กว่าจะมีหวังเถิงที่มีพรสวรรค์ด้านรากฐานวรยุทธ์ ก็ปล่อยให้เขาไปลองลุยดู พ่อของเขาก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง เลี้ยงดูส่งเสียให้เขาฝึกวรยุทธ์ได้!"
แววตาของหวังเถิงเลือนรางลงเล็กน้อย มีประกายน้ำตาวาววับ คงถูกคำพูดของพ่อทำให้รู้สึกซาบซึ้งใจ
หยางหลิ่วยังอยากพูดอะไรอีก
แต่เมื่อเห็นพ่อลูกยืนกรานหนักแน่นเช่นนี้
นางก็ไม่พูดอะไรอีก
ในฐานะครู ในฐานะเพื่อนของหวังหวยอัน สิ่งที่เตือนไปนั้นก็มากเกินพอแล้ว
"ช่างเถอะ ในเมื่อพวกเจ้าสองคนตัดสินใจแล้ว งั้นฉันที่เป็นครูก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก"
"งั้นใบสมัครเลือกสอบสายบู๊ของหวังเถิงฉันก็จะส่งให้แล้วนะ"
"หนทางการฝึกฝนนั้น สิ่งสำคัญอยู่ที่ความมุ่งมั่น และก็สำคัญที่ทรัพยากร"
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืน: "ไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันกลับบ้านก่อน"
หวังหวยอันลุกขึ้นไปส่ง: "อยู่กินข้าวง่าย ๆ ด้วยกันก่อนสิ"
หยางหลิ่วส่ายหัว: "ไม่ล่ะ ต้องกลับไปทำกับข้าวที่บ้าน"
"ถ้าอยากเปลี่ยนใบสมัครอีก ติดต่อทางโทรศัพท์หาฉันได้ทุกเมื่อ"
หลังจากนั้นทั้งสองก็ออกไปส่งหยางหลิ่วถึงหน้าประตู
หวังหวยอันพูด: "เพื่อนเก่า ต้องขอบใจมากจริง ๆ ที่อุตส่าห์มาหาที่นี่อีก"
"ภายภาคหน้าถ้ามีอะไร ก็มาหาให้พวกเราช่วยได้"
หยางหลิ่วยิ้มพลางส่ายหัว พูดหยอกเย้า: "ได้สิ"
แต่ในใจก็กำลังคิด
จะมีเรื่องอะไรให้พวกเขาช่วยกันนะ สองพ่อลูกนี่แค่ใช้ชีวิตตัวเองให้รอดก็เก่งแล้ว
เดินอยู่ในทางเดินที่มืดสลัว
หยางหลิ่วมองประตูห้องที่ปิดลง ส่ายหัวอย่างจนใจ
"เด็กจากครอบครัวยากจนอยากฝึกวรยุทธ์ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก"
"ช่างเถอะ เรื่องในบ้านคนอื่น ฉันก็จะไม่ก้าวก่ายมากแล้ว"
"ภายหลัง ถ้าช่วยเหลือได้ก็ช่วยเหลือให้มากขึ้นอีกหน่อยละกัน"
พูดจบก็ถือกระเป๋าเดินลงบันไดไป
ในห้องนั่งเล่น
หวังเถิงมองดูพ่อตัวเอง
รู้สึกได้ว่าในแววตาพ่อมีความมั่นใจมากขึ้นหลายส่วน แม้กระทั่งแผ่นหลังนั้นก็ไม่โค้งงออีกต่อไป
"หรือเป็นเพราะพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ของตัวเองดีมาก พ่อเลยภูมิใจ?"
เขาถาม: "พ่อ ให้ผมฝึกวรยุทธ์จริง ๆ เหรอ"
หวังหวยอันหัวเราะ: "สบายใจได้"
"ลูกต้องเดินต่อไปบนหนทางวรยุทธ์อย่างแน่วแน่มั่นคง"
"พ่อจะทำให้ระดับการบำเพ็ญเพียรของลูกสูงขึ้นเรื่อย ๆ"
ถึงตอนนั้น ระดับการบำเพ็ญเพียรของตัวเองก็จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
เขาก็อยากก้าวขึ้นสู่ขอบเขตที่สูงกว่าเหมือนกัน ใครจะยอมเป็นคนธรรมดาไปทั้งชีวิต
หวังเถิงซาบซึ้งใจ พยักหน้า: "แล้วเงินที่บ้านพอมั้ยครับ"
เขาถามถึงประเด็นสำคัญ
หวังหวยอันยิ้ม: "เรื่องเงินลูกไม่ต้องกังวล พ่อของลูกยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง"
"กินข้าวกันก่อน"
บนโต๊ะอาหาร
ทั้งสองกินมื้อเย็นง่าย ๆ
เป็นแค่อาหารเย็นของบ้านคนธรรมดาทั่วไป หวังหวยอันรู้ดีว่า หากอาศัยแค่อาหารธรรมดาเช่นนี้ ไม่อาจฝึกวรยุทธ์ได้แน่นอน
นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปก็ต้องยกระดับเรื่องปากท้องแล้ว
กินข้าวเสร็จ หวังเถิงก็รู้หน้าที่ไปล้างจาน
หวังหวยอันกลับไปยังห้องนอนของตน
ตัวอักษรสีทองวาบขึ้นตรงหน้า
ตัวเลขนับถอยหลังด้านบนแสดงว่าเหลืออีกหนึ่งนาที
"ใกล้แล้ว!"
"ในที่สุดก็จะมีระบบสักที"
"ไม่คิดเลยว่าต้องรอจนวัยกลางคนถึงได้เปิดใช้งานระบบ"
"มีพลังแล้ว ก็จะได้ชมโลกยุทธ์สูงแห่งผืนแผ่นดินอันยิ่งใหญ่นี้เสียที!"
จากนั้น ตัวอักษรสีทองก็ลอยเด่นตรงหน้า!
[ผูกมัดระบบสำเร็จ]