ประเทศหัว·เมืองฐานทัพจิงไห่·ย่านเมืองเก่า
ภายในห้องชั้นหกของตึกเก่าที่ต้องเดินขึ้นบันได
แสงไฟสีส้มส่องสว่างทุกสิ่งภายในห้อง
"พ่อ!"
เสียงของหวังเถิงดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้องนั่งเล่นแคบ ๆ
"ผมตัดสินใจแล้ว"
"ต่อให้พ่อคัดค้าน ผมก็จะทำตามนี้!"
"ผมไม่อยากเรียนสายศิลป์ ผมอยากเรียนสายบู๊!"
หวังเถิงกำหมัดแน่น ใบหน้าแสดงความดื้อรั้น
เขายังมีประโยคหนึ่งที่ไม่ได้พูดออกมา
"ผมไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ ติดอยู่ที่ก้นบึ้งของสังคมไปตลอดชีวิต"
"เป็นแค่คนธรรมดา ในโลกที่ผู้ฝึกยุทธเป็นใหญ่!"
"เป็นพ่อที่ไม่มีเงิน ไม่มีพลัง เป็นพ่อที่... ไร้ประโยชน์!!"
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การไม่รักพ่อของตน เขายังคงรักพ่อมาก
เขาแค่ไม่ยอมเดินตามรอยเท้าพ่อ ไม่อยากจมอยู่กับความธรรมดาไปตลอดชีวิต!
แต่แท้จริงแล้ว พ่อมีความสามารถจำกัด ได้มอบทุกสิ่งที่มีให้ลูกแล้ว เพียงแต่ลูกยังรู้สึกว่ามันไม่ดีพอ
ในห้องพลันเงียบลง
เหลือเพียงเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาแขวนรุ่นเก่า
ห้องนั่งเล่นไม่ใหญ่ เสียงพูดของหวังเถิงแม้ไม่ดัง
แต่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ได้ยินอย่างชัดเจน
หวังหวยอันนิ่งเงียบ ทว่าแววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
วินาทีนั้น
เสียงตะโกนดื้อรั้นของหวังเถิง ลูกชายของเขา ได้ทลายกำแพงความทรงจำที่ถูกปิดตายมากว่าสิบปี!
ทางเลือกที่เหมือนกันเป๊ะกำลังประดังเข้ามาหาเขา!
เมื่อสิบแปดปีก่อน เขาผู้นี้ที่ข้ามมิติมาเกิดในโลกยุทธภพสูงนี้
เต็มเปี่ยมไปด้วยเลือดร้อนแรง
คิดว่าตนเองคือตัวเอกของโลก ตอนสอบเอ็นทรานซ์ก็อยากเลือกสายบู๊ อนาคตจะได้เป็นจอมยุทธ์ระดับยอดฝีมือ
แต่ความเป็นจริงกลับประเคนฝ่ามือที่โหดร้ายที่สุดให้เขา
ผลตรวจกระดูก: ไร้รากฐาน!
แม้แต่รากฐานระดับต่ำสุดก็ไม่มี
พูดง่าย ๆ คือ ชาตินี้แค่จะทะลวงเป็นจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งก็ยังลำบาก
ตอนนั้นเขาหน้าด้านอยากเลือกสายบู๊ต่อไป เขาอยากอาศัยการ 'ไร้รากฐาน' ฝึกฝนวิถียุทธอย่างฝืนใจ
ยังไงซะ อย่างน้อยเขาก็เป็นตัวเอกที่ข้ามมิติมา
แต่เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นไปไม่ได้
ในโลกนี้ ไม่มีรากฐาน ก็ไม่สามารถเดินวิถียุทธได้ ชะตากรรมกำหนดให้เป็นเพียงคนธรรมดา
อาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นในตอนนั้น ได้พูดกับเขาซึ่งยังหนุ่มแน่นว่า
"แกไม่มีรากฐาน ไม่มีทรัพยากร ไม่มีพ่อที่ดี อย่าฝันถึงสายบู๊!"
"คนธรรมดาเข้าใกล้วรยุทธ์ มีแต่จะขายหน้า!"
"แกยอมรับชะตากรรมไปเถอะ!!"
เขาไม่ยินยอม แต่ก็ไร้กำลังจะโต้แย้ง
ได้แต่เลือกเรียนสายศิลป์
แต่ผลการเรียนสายศิลป์ของเขาก็แค่ธรรมดา หลังจากจบมหาวิทยาลัยสายศิลป์แล้ว
เขาถึงได้ตระหนักว่า ในสังคมยุทธภพสูงที่ผันผวนนี้ การหางานดี ๆ สักงานไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถเลย แต่ขึ้นอยู่กับการมีพ่อที่ดี
ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีพ่อที่ดี ในสังคมนี้ก็แทบจะก้าวเดินต่อไปไม่ได้!
และตัวเขาเองเป็นเด็กกำพร้า โดยธรรมชาติแล้วไม่ได้มีพ่อที่ดี และไม่มีมรดกอะไรให้สืบทอด
นับจากนั้นมา เขาก็กลายเป็นคนธรรมดา ความคิดร้อนแรงที่จะเป็นตัวเอกของโลกตั้งแต่แรกข้ามมิตินั้นก็มลายหายไป
หลายปีต่อมา วัฏสงสารหวนคืน
เขามองลูกชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เพียงชั่วพริบตา
ลูกชายก็มาถึงจุดที่ต้องเลือกสายเรียนตอนมัธยมปลายปีสามแล้ว เวลานี่มันผ่านไปเร็วเสียจริง
กระนั้น เขาก็ยังรู้สึกยินดี นึกไม่ถึงว่าลูกชายของตนจะมีพรสวรรค์ทางยุทธภพที่ใกล้เคียงกัน
เพียงแต่ว่า
การฝึกฝนวิถียุทธนั้น ช่วงต้นต้องลงทุนมหาศาล
ไม่อย่างนั้นก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยยุทธภพที่ดีไม่ได้
แค่เงินเดือนสองพันแปดของเขา บวกกับเงินเก็บอีกสองสามหมื่น
เกรงว่าคงให้หวังเถิงได้กินโอสถพลังโลหิตไปได้ไม่กี่เม็ด
ยากจนให้เรียนสายศิลป์ ร่ำรวยให้เรียนสายบู๊
ไม่มีเงิน จะมาคิดฝึกฝนวิถียุทธได้อย่างไร
"หวังเถิง!"
"ไม่ได้!"
"การเลือกสายศิลป์หรือสายบู๊ต้องดูฐานะครอบครัวด้วย"
"ลูกเลือกสายศิลป์เถอะ!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้าง ๆ เป็นเสียงของผู้หญิงที่นั่งอยู่ปลายโซฟาอีกฝั่ง
เสียงของหยางหลิ่วนั้นเยือกเย็นและยึดหลักความจริง แฝงด้วยความโหดร้าย
ย้อนรอยบทพิพากษาที่อาจารย์ในตอนนั้นมอบให้หวังหวยอันเมื่อครั้งเลือกสายเรียน!
หญิงผู้นั้นมองไปทางหวังหวยอันซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว แล้วเอียงตัวเล็กน้อย พูดอย่างอดทนว่า
"หวยอัน ลูกชายเธอมีพรสวรรค์ด้านยุทธภพพอใช้ได้นะ วันนี้ผลทดสอบเลือกสายหลังเทอมต้นของปีสามออกมาแล้ว"
"ลูกชายเธอมีรากฐานระดับกลาง ได้ยินทางเน็ตว่าฝึกฝนไปอีกยี่สิบสามสิบปี ก็สามารถเป็นจอมยุทธ์ระดับกลางได้"
"เพราะงั้นลูกชายเธอเลยอยากเลือกสายบู๊ อยากเข้ามหาวิทยาลัยยุทธภพ"
หวังหวยอันมองมา หญิงผู้นี้ไม่ใช่ภรรยาของเขา
รูปถ่ายขาวดำที่แขวนบนผนังต่างหากที่เป็นภรรยาของเขา
ภรรยาของตนเมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ตายในเงื้อมมือสัตว์อสูรไปแล้ว
ในยุคที่สัตว์อสูรอาละวาด จอมยุทธ์เป็นใหญ่ เขาไร้รากฐาน เป็นได้เพียงคนตัวเล็ก ๆ ก้นบึ้งของสังคมไปตลอดชีวิต
ตนเองได้แต่รับเงินเดือนเล็กน้อย เอาชีวิตรอดอยู่ในย่านเมืองเก่า
ภรรยาตายในสนามรบในปากสัตว์อสูร ตนเองก็ไม่มีปัญญาสังหารสัตว์อสูรเพื่อระบายโทสะ จึงไม่แปลกที่ลูกชายจะดูถูกเขาอยู่บ้าง
พูดตามตรง เขาในฐานะผู้ข้ามมิติ ผ่านมาได้น่าอึดอัดจริง ๆ ต่อให้ไม่อยากยอมรับชะตากรรม ก็ต้องยอมแล้ว!!
คนตรงหน้านี้คือหยางหลิ่ว ครูประจำชั้นของหวังเถิง ลูกชายของเขา และยังเป็นเพื่อนเก่าของเขา นับว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี
การเลือกสายตอนสอบเอ็นทรานซ์
คือเส้นแบ่งชีวิตที่สำคัญเสมอมา
เลือกวิชาผิด ก็จะได้เดินบนเส้นทางชีวิตที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
ประเทศหัวกำหนดว่า หลังจากขึ้นมัธยมปลายปีสามแล้ว หรือก็คือตอนเริ่มต้นภาคเรียนสุดท้าย จะเริ่มแบ่งสายศิลป์และสายบู๊
ในเวลานี้ นักเรียนมัธยมปลายทุกคนก็บรรลุนิติภาวะแล้ว
หลังจากบรรลุนิติภาวะ รากฐานทั่วร่างได้เติบโตถึงช่วงที่ดีที่สุด
ช่วงเวลาหนึ่งภาคเรียนสุดท้าย ก็สามารถฝึกฝนวิถียุทธได้ หลังจากนั้นก็จะเข้าร่วมสอบยุทธ และเข้ามหาวิทยาลัยยุทธภพที่ปรารถนา
หยางหลิ่วมองหวังเถิง ใบหน้าแฝงความจนใจเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวว่า "เด็กคนนี้ก็จริง ๆ เลย การฝึกวิถียุทธต้องดูฐานะครอบครัวและความสามารถของพ่อด้วย"
"ผลการเรียนสายศิลป์ของเธอก็ไม่เลวนี่ สอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้เหมือนกัน อนาคตก็หาเงินได้"
"ถึงแม้จะบอกว่าในโลกนี้ การเป็นจอมยุทธ์เป็นทางเลือกที่ดี"
"แต่ก็ต้องคำนึงถึงปัญหาความเป็นจริงด้วย"
หวังเถิงเหลือบมองพ่อของตนอย่างไม่ตั้งใจปราดหนึ่ง
หยางหลิ่วกล่าวต่อว่า
"เส้นทางฝึกยุทธนี้ พรสวรรค์นั้นสำคัญก็จริง แต่ที่ขาดไม่ได้ยิ่งกว่าคือทรัพยากรยุทธภพที่เป็นเงินเป็นทองแท้ ๆ"
สายตาของนางส่ายไปมาระหว่างพ่อลูกตระกูลหวัง ในคำพูดแฝงด้วยการคำนวณตามความเป็นจริงจนสุดประมาณ
"ครอบครัวธรรมดา ไม่มีทรัพยากรบำเพ็ญมากนัก สอบเอ็นทรานซ์ก็ได้แค่มหาวิทยาลัยยุทธภพขั้นสอง จบออกไป ก็ยิ่งไม่มีทรัพยากรมากพอให้ฝึกฝน ชาตินี้ก็ได้เป็นแค่จอมยุทธ์ขั้นหนึ่งหรือสอง"
"จอมยุทธ์ขั้นหนึ่งสองในยุคนี้ ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร ก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ"
นางมองไปทางหวังหวยอัน แววตาอ่อนโยน
แม้ตอนนี้หวังหวยอันจะก้าวเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่ก็ยังหล่อเหลาเหมือนตอนหนุ่ม นางจึงพูดอย่างนุ่มนวลว่า
"หวยอัน ถ้าเป็นคนอื่น โดยปกติฉันคงไม่มา"
"พวกเรายังไงก็เป็นเพื่อนกัน ฉันก็เลยมาพูดให้สักหน่อย ไหน ๆ... ก็ได้เจอเพื่อนเก่าด้วย"
หวังหวยอันรินน้ำชาให้หยางหลิ่วหนึ่งแก้ว พลางยิ้มว่า "เพื่อนเก่าลำบากแล้ว ยังต้องรบกวนให้เธอมาเอง"
หยางหลิ่วกล่าวว่า "รากฐานยุทธภพของหวังเถิง ในโรงเรียนมัธยมทั่วไปของเราถือว่าอยู่ระดับกลาง"
"การฝึกฝนต้องใช้เงินมหาศาลถึงจะโดดเด่นในการสอบเอ็นทรานซ์ได้"
"เรื่องนี้ เธอก็น่าจะรู้ดี"
หวังหวยอันพยักหน้า โดยปกติเขาก็เข้าใจเรื่องเหล่านี้อยู่แล้ว
"สำหรับคนธรรมดาอย่างเรา มีรากฐานยังดีกว่าไม่มี รากฐานระดับกลางถึงจะพอใช้ได้"
"แต่สำหรับจอมยุทธ์ ก็ถือว่าแค่ธรรมดา"
"ในโรงเรียนเรา มีนักเรียนไม่น้อยที่มีรากฐานระดับกลาง แต่ผู้ปกครองหลายคนก็รู้ดีว่า การเดินเส้นทางจอมยุทธ์ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล"
"แต่ครอบครัวส่วนใหญ่ไม่มีเงิน ก็เพราะอย่างนี้ จึงไม่เลือกสายบู๊ เปลี่ยนเป็นสายศิลป์กันหมด"
"ถ้าหวังเถิงจะเลือกสายบู๊ หากไม่มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ก็คงต้องพึ่งการฝึกฝนอย่างทรหด!"
พูดจบ หยางหลิ่วมองสภาพข้าวของในบ้านของหวังหวยอัน
ในใจถอนหายใจ
สภาพแวดล้อมนี้ดูไม่ออกเลยว่าจะสามารถเลี้ยงดูนักเรียนเตรียมสอบยุทธได้
เชื่อว่าถ้าแนะนำอีกหน่อย หวยอันต้องให้ลูกเลือกสายศิลป์แน่
บางสิ่งบางอย่างก็ไม่สามารถฝืนได้
นางเพียงเป็นเพื่อนทั่วไปที่คอยเตือนด้วยความหวังดีก็เท่านั้น
หวังเถิงยังคงดื้อรั้นพูดว่า "ผมไม่กลัวการฝึกฝนที่ยากลำบาก"
"ต่อให้ไม่มีทรัพยากร ผมก็อยากลองดู อย่างน้อยจะได้ไม่เสียใจภายหลัง!"
หวังหวยอันมองหวังเถิง
หวังเถิงมีความดื้อรั้นที่เป็นของคนหนุ่มสาว บนใบหน้าที่ยังมีเค้าความไร้เดียงสานั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้
เขาสวมชุดนักเรียนสีขาวฟ้าที่ซักจนซีดสะอาดตา รูปโฉมเหมือนเขา หล่อเหลาเช่นเดียวกัน
ตอนนี้ก้มหน้าลง รอฟังคำพิพากษาจากผู้เป็นพ่อ
ฉะนั้น ตอนนี้ปัญหาได้ถูกโยนมาให้เขาแล้ว
ตนเองต้องตัดสินอนาคตของลูกชายตนเอง
จะใช้เงินเก็บภายในบ้านที่มีอยู่ให้หวังเถิงเดินเส้นทางยุทธภพระยะหนึ่ง หรือจะให้เขาเลือกมหาวิทยาลัยสายศิลป์ ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา
นี่เป็นปัญหาที่ยากลำบากจริง ๆ
แต่ก็หาได้เป็นเช่นนั้นไม่
พูดอย่างตรงไปตรงมา
ครอบครัวไม่มีเงิน
เส้นทางยุทธภพของหวังเถิงเดินไปได้ไม่นาน
การยืนหยัดในเส้นทางนี้สุดท้ายแล้วความสำเร็จอาจไม่ดีเท่าเลือกสายศิลป์ด้วยซ้ำ
เมื่อพิจารณาจากมุมมองความเป็นจริง
การเลือกสายศิลป์เป็นทางเลือกที่มั่นคง
แต่ก็ตัดขาดจากเส้นทางจอมยุทธ์อย่างสิ้นเชิง
หยางหลิ่วมองไปทางหวังหวยอัน น้ำเสียงแฝงด้วยการเตือนสติ และยังแฝงด้วยความเป็นจริงที่ตัดสินชี้ขาดแล้ว:
"หวยอัน เธอเป็นคนที่ผ่านมันมาก่อน เธอย่อมเข้าใจดีที่สุด"
"วิถีศิลป์และยุทธ์ต่างกัน วิถีแห่งโชคชะตาถูกกำหนดแล้ว"
"เธอในปีนั้นไร้รากฐาน จึงหมดสิทธิ์กับวิถียุทธ ได้แต่เรียนสายศิลป์ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างมั่นคง"
"ตอนนี้ครอบครัวเธอก็ยังคงธรรมดา ไม่อาจให้อนาคตที่ดีแก่ลูกได้ อย่าให้เด็กใช้อารมณ์ตัดสินใจ ต้องเดินทางโค้งซ้ำอีก!"
"รากฐานยุทธภพระดับกลาง"
"เลือกสายศิลป์ มั่นคงตลอดชีวิต"
"เลือกสายบู๊ มีโอกาสสูงที่จะวาดตักน้ำแล้วได้แต่ความว่างเปล่า!"
ในฐานะพ่อ
โดยธรรมชาติแล้วเขาย่อมอยากให้ลูกชายเรียนสายศิลป์ อย่างน้อยก็จะได้มั่นคงกว่า
แต่
เพียงแค่เขาตัดสินใจ ลูกชายก็จะละทิ้งวิถียุทธ
ซ้ำรอยชะตากรรมที่อัดอั้นตันใจตลอดชีวิตของเขา!
ตลอดชีวิตก็จมอยู่กับความมั่นคงและธรรมดา ตัดขาดจากเส้นทางจอมยุทธ์โดยสิ้นเชิง ถึงแม้จะบอกว่าจบมหาวิทยาลัยแล้วก็ไปสำนักยุทธฝึกฝนวิถียุทธได้ แต่ก็พลาดช่วงวัยฝึกฝนที่ดีที่สุดไปแล้ว โดยพื้นฐานก็ไม่มีประโยชน์อะไร
หวังหวยอันมองลูกชายที่ดวงตาเร่าร้อนและดื้อรั้นตรงหน้า
หวนนึกถึงชะตากรรมสิ้นหวังของตนเองในอดีต
ในใจพลันรู้สึกจนใจเล็กน้อย
ปีนั้นเขายอมรับชะตากรรม เพราะตนเองไร้รากฐานยุทธภพ
ลูกชายตนเองมีรากฐานยุทธภพ แต่ยังต้องยอมรับชะตากรรมเลือกสายศิลป์อีก
ทั้งหมดเป็นเพราะเขาไร้ความสามารถ
แต่มันช่วยไม่ได้ ความเป็นจริงกำหนดทุกสิ่ง
นี่คือชะตากรรม!
ต้องยอมรับชะตากรรม!!
เขาถอนหายใจ
เตรียมกล่าวคำตอบที่เขาถูกกดทับมาทั้งชีวิต ได้แต่ยอมจำนนต่อชะตากรรม!
"ผมเลือก..."
ในชั่วขณะที่เขากำลังจะเอ่ยคำตัดสินนั้น
วิ้ง!!!
เสียงระบบกลไกดังกังวานสะเทือนโสต
ระเบิดก้องในสมองของเขา
เบื้องหน้าของเขาเปล่งแสงสว่าง
สว่างเสียจนมองอะไรไม่เห็นในชั่วขณะ
ม่านแสงสีทองเจิดจ้าและสะดุดตา บังเกิดเบื้องหน้าเขาในฉับพลัน
ตัวอักษรสีทองวาบผ่านตา
[ระบบหวังให้พ่อกลายเป็นมังกรทำการผูกสัมพันธ์]
[ตรวจพบความคิดของหวังเถิงที่ต้องการมีพ่อที่ดี]
[โฮสต์: หวังหวยอัน]
[ทายาทที่ผูกสัมพันธ์: หวังเถิง]
[ความสามารถของระบบ: พลังของท่านจะสูงกว่าหวังเถิงลูกชายของท่านห้าขั้น]
[ข้อควรระวัง]
[1. ปกป้องหวังเถิงให้ดี หวังเถิงคือหลักประกันการยกระดับพลังของท่าน]
[2. หากหวังเถิงล้มตาย พลังของท่านก็จะไม่ตกลง!]
[3. โฮสต์และบุตรอยู่ในความสัมพันธ์แบบผูกพัน เมื่อหวังเถิงอยู่ในช่วงเวลาความเป็นความตาย สามารถส่งโฮสต์ไปยังเบื้องหน้าเพื่อปกป้องได้!!]
[4. เวลาผูกสัมพันธ์ระบบ หนึ่งชั่วโมง!]