ชั่วขณะนั้นเอง
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบพบว่าเรื่องนี้ดูเหมือนพวกเขาจะจัดการเองไม่ได้
เพราะเกี่ยวข้องกับนักบู๊ขั้นห้าสองคน
คนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยงานในตระกูลของอีกฝ่าย
อีกคนคือนักบู๊ขั้นห้าที่ไม่คุ้นหน้าคนนี้ พวกเขาจึงได้แต่โทรเรียกสารวัตรของสถานีให้ออกมา
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบรีบบอกว่า
“อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย รอสารวัตรของเรามาก่อนค่อยว่ากัน”
สารวัตรของสถานีเมื่อรับสาย
ก็รู้สึกยุ่งยากใจขึ้นมาทันที
รีบเดินลงมาจากชั้นบน
ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มแล้วพูดว่า “สารวัตรของพวกแกคือสารวัตรจางสินะ?”
“ฉันยังต้องเรียกเขาว่าลุงเลย”
“เรื่องนี้ยิ่งจัดการง่ายใหญ่ ต่อให้นักบู๊ขั้นห้ามาก็ไร้ประโยชน์!”
“ฉันบอกแกเลย ไอ้หนู แกกล้าทำกับฉัน แกเลือกผิดคนแล้ว”
“ต่อให้เป็นนักบู๊ขั้นห้าอย่างเขาก็ไร้ประโยชน์”
“ทำผิดก็ต้องรับโทษ เป็นเรื่องธรรมดา”
ซูเสี่ยวเจี๋ยได้ฟังแล้วสีหน้ายิ่งแย่ลง รีบพูดขอร้องว่า
“ไม่ได้นะครับ ลูกชายผมเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้สองปี กำลังจะแต่งงานกับแฟนสาวอยู่แล้ว”
“เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ไปติดคุกไม่ได้ ถ้าติดคุกจบเห่เลยนะครับ”
หวังหวยอันครุ่นคิด ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องไปขอให้เจ้าจวี่หวนช่วย
ยังไงตนก็บอกไปแล้วว่าจะช่วยตระกูลซูจัดการเรื่องนี้
แต่ทว่า
ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกกระทันหัน
คนใส่ชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินคนหนึ่งเดินเข้ามา
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบที่อยู่ข้างๆ ต่างลุกขึ้นยืนต้อนรับ