ซูเสี่ยวเจี๋ยเองก็เป็นคนวัยกลางคนที่ถูกสังคมบดขยี้มาไม่น้อย
ย่อมไม่โง่พอจะไปคนเดียว
ถ้ามีคนไปเป็นเพื่อนด้วย
ก็ย่อมดีที่สุด
หลังปลอบคนในบ้านอย่างง่าย ๆ แล้ว
ทั้งสองก็ลงมาถึงชั้นล่างอย่างรวดเร็ว
ซูเสี่ยวเจี๋ยกำลังจะควักกุญแจ
เพื่อไปเอารถที่ลานจอดรถใต้ดินใกล้ ๆ
แต่หวังหวยอันกลับห้ามเขาไว้โดยตรง
แล้วโบกมือเบา ๆ
แหวนมิติในมือส่องแสงวาบ
รถเบนซ์รุ่นใหม่ของเขาก็ปรากฏตรงหน้าทั้งสองในทันที
ซูเสี่ยวเจี๋ยตกใจจนตาเบิกกว้างทันที “นี่…”
จากนั้นสายตาก็ไล่ไปที่แหวนมิติในมือหวังหวยอัน และรถเบนซ์รุ่นใหม่คันนั้น
ปากเขาอ้าขึ้นหลายครั้ง
แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
หวังหวยอันยิ้มพลางพยักหน้า
“ใช่ ช่วงนี้หาเงินได้นิดหน่อย เลยซื้อของไว้ใช้สักหน่อย”
ในเมื่อมีเบนซ์ให้นั่ง ซูเสี่ยวเจี๋ยก็ขี้เกียจขับรถเอง
เขาจึงตกลง
แล้วขึ้นนั่งรถของหวังหวยอันทันที
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังย่านเมืองเก่า
นั่งอยู่ที่บ้านได้ไม่ทันนาน
ก็ต้องกลับไปบ้านอีกรอบ
หวังหวยอันรู้สึกจนใจอยู่บ้างจริง ๆ
แต่ตอนนี้ต้องไปจัดการเรื่องของซูไค่ก่อน
สำหรับเรื่องแบบนี้
หวังหวยอันไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก
ด้วยพลังขั้นห้าของเขาในตอนนี้
ในย่านเมืองเก่าจะว่าเดินเชิดอกได้ก็ไม่กล้าพูด แต่จัดการเรื่องตีกันวิวาทก็ไม่มีปัญหาอะไร
อย่างมากก็แค่เสียเงินชดใช้เล็กน้อยเท่านั้น
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แน่นอน
ถ้าซูไค่เป็นฝ่ายผิดก่อน ก็อีกเรื่องหนึ่ง
หวังหวยอันถามซูเสี่ยวเจี๋ยอย่างง่าย ๆ ว่ามีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า