หวังหวยอันขัดจังหวะคำถามที่เหลือของหวังเถิงทันที
หากยังมีข้อสงสัยอีก
เขาก็คงไม่มีคำอธิบายแล้ว
สุดท้าย หวังหวยอันเพียงแต่กำชับว่า
“การฝึกตนของนักบู๊ ใครก็ย่อมมีความลับและไพ่ตาย”
“นี่ก็เป็นเรื่องปกติ”
“แต่จำไว้ พ่อลูกเราเป็นคนที่สนิทที่สุดในโลก”
“พ่อไม่ทำร้ายลูกหรอก”
หวังเถิงเห็นพ่อไม่เต็มใจพูดอะไรมาก ก็รู้จักกาลเทศะ ไม่ถามต่อ
ยังไงซะคนตรงหน้าที่ชื่อหวังหวยอันก็คือพ่อของเขา แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ยิ่งพ่อเก่งมากเท่าไหร่ เขาก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย จะมีอะไรเสียหาย?
หวังหวยอันเห็นหวังเถิงไม่ถามต่อแล้ว
ก็โล่งใจเล็กน้อย
หากหวังเถิงยังคงแหย่ไม่เลิก หวังหวยอันก็จะโยนเรื่องทั้งหมดให้ภรรยาตัวเอง
ยังไงก็ตายไปนานแล้ว
ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ให้หวังเถิงได้สัมผัสฝ่ามืออันหนักหน่วงของความรักแบบพ่อซะเลย
หวังเถิงก็คงไม่กล้าถามต่ออีก
หวังหวยอันรู้ดีในใจ
เรื่องระบบนี้ ต่อให้เป็นลูกชายก็บอกไม่ได้
พูดออกไป มันก็ชวนให้คนคิดว่าบ้าเหลือเกินจริงๆ
...
ย่านเมืองเก่า
เขตบ้านเดี่ยวลานเขาใต้
เว่ยไหล ดอกไม้ประจำห้อง ฝึกตนอยู่ในห้องฝึกที่บ้าน
บ้านของเธอก็มีห้องฝึกเฉพาะ และยังมีห้องฝึกผลึกเหมือนในสำนักยุทธ์อีกด้วย
คนธรรมดาที่สุดก็กลัวคนรวยที่ขยันและเก่งกว่าเธอ ย่อมทิ้งเธอไว้ข้างหลังได้อย่างง่ายดาย
เสียงเคาะประตูห้องฝึกดังขึ้น
เสียงแม่บ้านในบ้านดังมา
“คุณหนูคะ ประธานเว่ยกลับมาแล้ว”