“หวังเถิง!”
“ค่าพลังปราณเลือด.”
“สองร้อยแปดแต้ม!”
ทันทีที่เครื่องแสดงค่าตัวเลขของหวังเถิงออกมา
ฝูงชนที่เข้าแถวรอทดสอบต่างก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
แค่วันหยุดสุดสัปดาห์เดียว พลังปราณเลือดของหวังเถิงก็พุ่งทะลุไปถึงสองร้อยแต้มได้โดยตรง
ความเร็วขนาดนี้มันเร็วจนเกินไปแล้ว
ทุกคนย่อมตกตะลึงเป็นธรรมดา
เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ:“ไม่เอาน่า ทำไมเราถึงได้เป็นแค่ปราณต่อสู้ขั้นสาม แต่อีกคนกลับเป็นระดับกึ่งนักบู๊ได้ล่ะ”
“ค่าพลังปราณเลือดสูงขนาดนี้ เขาจะบุกไปสามมหาวิทยาลัยชั้นนำเลยหรือนี่?”
“ค่าพลังปราณเลือดของเว่ยปันฮวาเป็นหนึ่งร้อยเก้าสิบเอ็ดแต้ม นี่ก็โหดสุดๆ แล้ว”
“ไม่คิดว่าหวังเถิงยังจะทิ้งห่างแบบขาดลอยอีก”
“ค่าพลังปราณเลือดสูงสุดของห้องอื่นก็เพิ่งจะหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแต้มเอง”
“ห้องเราเนี่ยนะ ออกมาสองคนเพี้ยนๆ แบบนี้ได้ยังไง!”
“ทำไมได้ล่ะ ก็ใครจะไปสู้หวังเถิงที่มีพ่อเป็นนักบู๊ขั้นห้าได้”
“พ่อที่ดีแบบนี้มันช่างโหดร้าย!”
อีกด้านหนึ่ง สีหน้าของจางฮ่าวหนานยิ่งดูแย่ลงไปอีก
เหมือนกันทั้งหมดที่เป็นรากฐานขั้นดีเยี่ยม แต่ค่าพลังปราณเลือดเฉลี่ยของพวกเขารากฐานขั้นดีเยี่ยมก็แค่ประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบสามสิบแต้มเท่านั้น
ผลปรากฏว่าหวังเถิงกลับทิ้งห่างพวกเขาไปหลายช่วงถนน
มันจะเก่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน
หยางหลิ่ว ในฐานะครูประจำชั้น หน้ายิ้มจนแทบจะฉีกได้แล้ว อีกสองเดือนของการฝึกฝน ผลแบบนี้โดยทั่วไปก็สามารถบุกไปสามมหาวิทยาลัยชั้นนำได้แล้ว ตอนนั้นโบนัสของหล่อนยังจะหนีไปไหนได้
เหล่าครูที่อยู่ข้างๆ ต่างก็พากันอิจฉา:
“อาจารย์หยาง วันหลังได้โบนัสแล้วอย่าลืมเลี้ยงข้าวด้วยล่ะ”