อัจฉริยะนั้นมีอยู่มากมาย
แต่ในสายตาของท่านพ่อ ลูกชายของตนเองย่อมเก่งที่สุดเสมอ
เขามองดูรูปของเจียงอวี่เฟยในโทรศัพท์
ในรูป เจียงอวี่เฟยเกล้าผมมวยเป็นมวยผม ดูสะอาดสะอ้านปราดเปรียว หน้าตาก็จัดว่าสวย
หวังหวยอันรู้สึกว่า คนคนนี้หน้าตาสวยกว่าเว่ยไหลในห้องเรียนของลูกชายเสียอีก
สวยก็สวยเถอะ
หวังหวยอันไม่สนใจเด็กพวกนี้เลยสักนิด
ไม่นานนัก
พอประมาณบ่ายห้าโมงกว่า
ต่อหน้าหวังหวยอันก็มีตัวอักษรสีทองปรากฏขึ้น
[พลังปราณเลือดของหวังเถิงทะลวงถึง 200 แต้ม]
[พลังของโฮสต์หวังหวยอันเพิ่มขึ้นเป็น: ขั้นห้าสุดยอด!]
ตัวอักษรสีทองหายไป
เข้าสู่ร่างกายของเขาโดยตรง
สัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งขึ้น
แววตาของหวังหวยอันเป็นประกาย จากนั้นก็เก็บพลังปราณเลือดของตนเองไว้อย่างง่ายดาย
“หนึ่งเดือน”
“จากนักบู๊ขั้นต้นระดับห้า ขึ้นเป็นนักบู๊ขั้นห้าสุดยอดโดยตรง”
“ความเร็วนี้เร็วเกินไปจริงๆ”
“แต่ทว่า หากอยากทะลวงเป็นนักบู๊ขั้นหก คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะ”
หวังหวยอันยังรู้กฎของการทะลวงขั้นของนักบู๊
ตอนนี้หวังเถิงอยู่ในช่วงกึ่งนักบู๊ พลังปราณเลือดเพิ่งถึงเกณฑ์
จริงๆ ตอนนี้ก็ทะลวงเป็นนักบู๊ขั้นหนึ่งได้โดยตรง
แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น อนาคตขีดจำกัดในการฝึกฝนก็จะต่ำจนน่าเวทนา
ต่อให้เป็นรากฐานขั้นดีเยี่ยม ชาตินี้ก็เป็นได้แค่นักบู๊ระดับต่ำ
มีเพียงตอนที่ทะลวงเป็นนักบู๊ หากค่าพลังปราณเลือดสูงกว่า 250 แต้ม ถึงจะมีความสำเร็จที่สูงกว่า