วันอาทิตย์.
หวังหวยอันเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดๆ แล้วปรากฏตัวที่สมาคมนักบู๊.
หลายวันที่ผ่านมาในป่าคอยลำบาก เสื้อผ้าเก่าๆ เสียหายไปหลายตัว.
เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ตอนนี้คือชุดสุดท้ายที่เหลืออยู่.
“รอตอนเย็นหวังเถิงออกจากห้องฝึกผลึกแล้วค่อยพาไปซื้อเสื้อผ้า”
“ตอนนี้พ่อเขาก็มีเงินแล้ว”
สองวันเสาร์-อาทิตย์ หวังเถิงก็ถูกจัดให้อยู่ในห้องฝึกผลึกสัตว์อสูรตามเคย.
ถ้าเป็นเด็กทั่วไป วันอาทิตย์แบบนี้คือเวลาเล่นสนุก แต่ละคนจะพยายามฝึกหนักกันสักเท่าไหร่?
เขาได้ยินหวังเถิงบอกว่า เพื่อนซี้ของเขาตอนนี้พลังปราณเลือดเพิ่มขึ้นมาแค่ 65 แต้ม
ถึงแม้เสาร์-อาทิตย์จะฝึกหนัก แต่ครอบครัวให้ทรัพยากรสนับสนุนไม่ได้มาก ก็ไม่มีประโยชน์
คนในครอบครัวปล่อยหลิวเฟิงเต็มที่ในวันเสาร์-อาทิตย์
ระดับพลังของเด็กคนนั้นก็เลยขึ้นไม่ได้สักที
สุดท้าย คะแนนสายบู๊จะดีได้ยังไง?
อย่าให้ถึงเวลา พ่อแม่เขาได้แต่บ่นว่าหลิวเฟิงค่าพลังปราณเลือดต่ำล่ะก็
หวังหวยอันส่ายหัวอย่างจนใจ พ่อแม่แบบที่ไม่ยอมลงทุนกับลูกอย่างเต็มที่ จะเรียกร้องให้ลูกเป็นคนเก่งได้ยังไง?
ถ้าไม่รดน้ำดอกไม้ ดอกไม้จะเบ่งบานได้ไหม?
แน่นอน ตอนนี้เขาก็แค่พูดเพราะไม่เดือดร้อน
ถ้าเขาไม่มีพลัง จะวันเสาร์-อาทิตย์ก็ปล่อยหวังเถิงตามธรรมชาติ ไม่มีทรัพยากรให้ใช้ เพราะที่บ้านจนจริงๆ
หวังหวยอันทำได้มากที่สุดคือไม่โกรธที่ผลงานสุดท้ายของลูกไม่ดี