หวังเถิงดูจะตกใจกับคำสัญญานี้ไม่น้อย
มูลค่าของแหวนมิตินี้สูงเกินไป
เด็กมัธยมปลายที่มือไม่มีเงินมากมายคงไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้ของแบบนี้
แหวนมิติแบบนี้หากพกออกไป นั่นคือสัญลักษณ์ของการก้าวข้ามชนชั้นคนธรรมดา!
“จริงเหรอ?”
“ขอบคุณพ่อมาก!”
หวังหวยอันยิ้มแล้วพูดว่า “จะมีปลอมได้ยังไงล่ะ”
“กินพวกนี้ก่อนเถอะ ล้วนเป็นเนื้อสัตว์อสูรขั้นหนึ่งทั้งนั้น”
“แพงพอตัวเลย ไว้พ่อออกไปล่าสัตว์อสูรข้างนอกแล้ว เราจะได้กินของสด ๆ”
หวังเถิงดีใจสุดขีด จากนั้นทั้งคู่ก็กินมื้อดึกกันอย่างเรียบง่าย
ทั้งคู่กินไปพลาง เล่าเรื่องสนุก ๆ ที่เกิดขึ้นตอนกลางวันไปพลาง ช่วงเวลานั้นอบอุ่นมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น
หวังหวยอันปรากฏตัวที่ประตูโซน C หมายเลข 3 อีกครั้ง
หลัก ๆ คือจะไปประตูอื่นก็ไม่รู้จะไปที่ไหน
สู้ไปที่ที่คุ้นเคยดีกว่า
เมื่อวานซืนเขาก็สังเกตเห็นของบางอย่าง
แต่เอาไปไม่ได้ ทำได้แค่มอง
ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขากลับมาอีกครั้ง พร้อมกับแหวนมิติ ยังไงก็ต้องเก็บของดี ๆ กลับไปให้มากหน่อย
จนปัญญา
ตอนนี้เป็นหนี้เขาอยู่จำนวนมาก ยังไงก็ต้องใช้หนี้ให้หมด
ไม่ใช้หนี้ไม่ได้
“รู้สึกว่าหาเงินได้เยอะ แต่ก็ยังไม่พอใช้นะสิ!”
“นักบู๊คนนี้หาเงินเร็ว ก็ใช้เงินเร็วเหมือนกัน!”
“รู้สึกว่านักบู๊ทั่วไปไม่มีเงินเก็บเลย”
ที่หวังหวยอันคิดไว้ก็ไม่ผิด