เห็นหวังหวยอันเก็บหนามแหลมทุกชิ้นเป็นดั่งของมีค่า
ไม่ไกลออกไป
เจ้าจวี่หวนและพรรคพวกที่กำลังปรับลมหายใจรักษาบาดแผล
เห็นภาพนั้นเข้าตา สายตาก็แวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ
ทั้งสองมองหน้ากันเงียบๆ ส่งเสียงสื่อสารถึงกัน
“คนนี้จริงใจเสียจริง ขนาดหนามแหลมชิ้นเล็กๆ ยังไม่ยอมทิ้ง ดูท่าจะค่อนข้างโลภทรัพย์”
“แต่นิสัยดีมาก”
“เราสองคนบาดเจ็บสาหัส ทรัพย์สินในแหวนมิติอย่างน้อยก็เกินร้อยล้าน หากเป็นนักบู๊ทั่วไป คงฆ่าคนชิงสมบัติไปนานแล้ว”
“เขามีพลังเหนือกว่าเราโดยสิ้นเชิง กลับไม่มีความคิดชั่วร้ายแม้แต่น้อย นิสัยแบบนี้หายากยิ่งนัก”
“เมื่อกลับถึงเมืองแล้ว คบหากันได้ยาวๆ”
กัวฮวาเทิงพยักหน้าเล็กน้อย เห็นด้วยอย่างยิ่ง
“สมควรแก่การคบหาจริงๆ”
“ดูอายุเขาก็แค่สามสิบสี่สิบ แต่อยู่ขั้นห้าสุดยอดแล้ว ทั้งยังมีพื้นฐานลึกซึ้ง ฆ่าขั้นหกข้ามขั้นได้อีก”
“อีกไม่กี่ปี ก็ต้องก้าวเข้าขั้นหกแน่นอน”
“เมื่อถึงตอนนั้นก็เสมอภาคกับเรา การคบหาคนเช่นนี้ย่อมมีแต่ดีไม่มีเสีย”
โลกยุทธ์ ลำดับชั้นเข้มงวด
ขั้นหกแยกวงการของตัวเอง นั่งโต๊ะเดียวกัน
ขั้นห้าไม่มีสิทธิ์นั่งร่วม โต๊ะได้แต่นั่งโต๊ะเด็กดื่มนม
ส่วนขั้นสี่ ไม่มีแม้แต่สิทธิ์นั่งโต๊ะ
ผู้อ่อนแอไม่เคยมีสิทธิ์คบหากับผู้แข็งแกร่ง
หวังหวยอันมีพลังต่อสู้เทียบเท่าขั้นหก
ศักยภาพในอนาคตมหาศาล
ทั้งนิสัยใจคอก็ผ่านการทดสอบ
จึงทำให้ผู้ใหญ่สองคนของเมืองฐานเกิดความประสงค์จะคบหา
ครู่ต่อมา หวังหวยอันเก็บกวาดวัสดุจากสัตว์อสูรทั้งหมดเสร็จ
ก็เดินกลับมา
เจ้าจวี่หวนยืนขึ้นในเวลาที่เหมาะสม สีหน้าอ่อนโยน ยกมือคารวะ