สองคนเห็นสายตาที่หวังหวยอันมองมา
หัวใจก็พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
ทั้งคู่ต่างเป็นนักบู๊ขั้นหกช่วงกลางอย่างเต็มตัว
เมื่อมองไปทั่วเมืองฐานทัพจิงไห่ ก็ถือว่าเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่ง
แต่ในเวลานี้ ภายใต้สายตาของนักบู๊ขั้นห้าสุดยอดคนหนึ่ง
พวกเขากลับรู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
จนทำอะไรไม่ถูก
เพราะตอนนี้พวกเขาบาดเจ็บสาหัสจนหมดแรง สูญเสียพลังการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง
หวังหวยอันที่อยู่ตรงหน้า หากคิดฆ่าคนชิงสมบัติ เอาชีวิตพวกเขาทั้งสองคน ก็คงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ ไม่ต้องออกแรงอะไรเลย
แต่ทว่า หวังหวยอันกลับเก็บกระบี่แล้วยืนสง่า
กระบี่หมึกไม้ไผ่เข้าฝักเรียบร้อย
จากนั้นก็เริ่มอบพลังกระบี่ต่อทันที
แม้จะใช้แล้วฟิน แต่ระยะเวลารอสกิลนั้นยาวนานเกินไป
นี่ก็เป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้
หวังหวยอันเดินอย่างช้าๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสอง น้ำเสียงราบเรียบ
“สองท่าน บาดแผลไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เมื่อสัมผัสได้ว่าในแววตาของเขาไม่มีเจตนาร้ายแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
แล้วพยุงกายลูกขึ้นยืนอย่างเต็มกำลัง
ตอนที่หวังหวยอันสังหารสัตว์อสูรเมื่อครู่
พวกเขาได้ฉวยโอกาสกินโอสถรักษาบาดแผลไปแล้ว
นักบู๊ขั้นหกมีพื้นฐานที่แข็งแกร่ง ต่างคนต่างเก็บยาโอสถวิเศษชั้นยอดซ่อนไว้เป็นความลับ
ถึงเวลาเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเสียดายโอสถอีกต่อไป
ฟื้นฟูพลังการต่อสู้ให้เร็วที่สุดสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
ไม่ใช่เพียงเพื่อรักษาบาดแผลของตัวเองเท่านั้น แต่ยังเป็นการป้องกันหวังหวยอันไว้ด้วย
เพียงไม่นาน อาการบาดเจ็บก็ดีขึ้นบ้าง
เจ้าจวี่หวนจึงรีบยกมือคารวะ น้ำเสียงจริงใจปนด้วยความชื่นชม:
“ขอบคุณท่านพี่ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ!”