ยามบ่ายภายในห้องเรียน
ทุกคนตั้งใจฟัง
“พวกเธอยังไม่ได้ทดสอบค่าพลังปราณเลือด ยังไม่ได้ฝึกฝนก็ยังไม่จำเป็นต้องทดสอบ”
“ทางโรงเรียนจะจัดให้พวกเธอทดสอบสัปดาห์ละครั้ง”
“หรือจะไปทดสอบที่สำนักยุทธ์ในเมืองโดยเสียเงินเองก็ได้”
“โดยทั่วไป ถ้าค่าพลังปราณเลือดราวหนึ่งร้อยห้าสิบก็เข้ามหาวิทยาลัยระดับต้นได้ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบขึ้นไปก็เข้ามหาวิทยาลัยดังได้ สองร้อยขึ้นไปก็มีลุ้นสอบติดสามมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างมหาวิทยาลัยยุทธ์หลวง มหาวิทยาลัยยุทธ์โมตู และมหาวิทยาลัยยุทธ์ซานเหอ”
หวังเถิงรับรู้ถึงพลังภายในร่าง ก็พบว่าตนเองเป็นแค่คนธรรมดา ยังไม่ได้ทดสอบพลังปราณเลือดเลย คงไม่ต่ำจนน่าอนาถหรอกมั้ง เพราะปกติแม้แต่เนื้อสัตว์ยังไม่มีปัญญากิน
เงิน!
ทำไมอะไรๆ ก็ต้องใช้เงิน ฝึกฝนก็ต้องใช้เงิน ทดสอบพลังปราณเลือดก็ต้องใช้เงิน
ช่างแพงเสียจริง!
“อีกประการหนึ่ง”
“พวกเราเลือกสายบู๊ แน่นอนว่าย่อมไม่เหมือนสายสามัญ”
“ในช่วงสุดท้ายของมัธยมปลายปีหก เราเรียนห้าวันหยุดสองวัน เข้าแปดโมงเช้า เลิกห้าโมงเย็น”
นี่ทำให้นักเรียนหลายคนดีใจไม่น้อย
ในที่สุดก็ไม่ต้องท่องตำราเคร่งเครียด ปกติพวกเขามาโรงเรียนตอนหกโมงเช้า กลับบ้านตอนห้าทุ่ม
ส่วนวันหยุด?
เดือนหนึ่งถึงได้หยุดครึ่งวัน
สมแล้วที่เลือกสายบู๊มีข้อดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่นอนค่ำ
ถ้าตื่นเช้าตรู่นอนค่ำแล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยปริญญาตรีได้ก็ยังดี แต่ถ้าต้องไปลงเอยที่วิทยาลัยอาชีวะ มีแต่ขาดทุนย่อยยับ