เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์
ภายในห้องฝึกใต้ดินของบ้านเดี่ยว
พลังกระบี่พุ่งทะยาน เสียงเฉือนอากาศดังไม่ขาดหู
เกิดเสียงหวีดหวิวดังเป็นระยะ
ร่างหนึ่งกำลังร่ายกระบี่อย่างอิสระอังฉกาจ ปรากฏกายวับวาวอยู่ภายใน
เพียงพริบตา หวังหวยอันก็พรวดพราดผ่านไป
ปลายกระบี่เฉือนผ่าน ความเย็นเฉียบวาบขึ้น
ทิ้งแสงกระบี่หลายสายไว้เบื้องหลัง
ขณะร่ายวิชากระบี่ เงาร่างของหวังหวยอันปรากฏให้เห็นคล้ายนกขมิ้นที่ถลาลงอย่างรวดเร็ว
เพียงไม่กี่อึดใจก็เคลื่อนย้าย กลับมาลงสู่พื้นอีกครั้ง
แสงกระบี่อันคมกริบกว่าสิบสายประสานกันเป็นตาข่ายกลางอากาศ
เขาก้าวเท้าพรวดพราดดั่งสายฟ้า
เพียงสองสามก้าวก็
ปล่อยแสงกระบี่สิบสามสายทะลักออกมาดุจฝนที่เทกระหน่ำ รวดเร็วยิ่งนักจนยากจะรับมือ
จากนั้น
เมื่อแสงกระบี่สายสุดท้ายจางหาย
เงาร่างของหวังหวยอันจึงหยุดนิ่ง
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากแหวนมิติ เช็ดเหงื่อเบา ๆ
แล้วเดินมานั่งพักผ่อนที่ด้านข้าง
“ในเวลาเพียงสัปดาห์กว่า ๆ วิชากระบี่นกกระจอกเหลืองและวิชาซ่อนกระบี่ของฉัน ต่างเข้าสู่ขั้นเล็กทั้งหมด ใช้เข้าศึกจริงได้เลย”
“ส่วนกระบี่พิฆาตพริบตานั้นยิ่งสำเร็จขั้นสุด”
“หรือว่าฉันจะเป็นอัจฉริยะด้านกระบี่ในล้านคนจริง ๆ!”
ที่พูดว่าหนึ่งในล้านก็เกินไปหน่อย
แต่ในด้านพรสวรรค์การฝึกกระบี่ หวังหวยอันสัมผัสได้ว่าตนอยู่ในกลุ่มที่เก่งกาจอย่างแน่นอน
วิชากระบี่สองวิชาที่ฝึกในสัปดาห์นี้ ล้วนเป็นวิชาระดับซี
ตามทฤษฎีแล้วควรจะมีความยากอยู่บ้าง
แต่หวังหวยอันก็ข้ามขั้นเริ่มต้นไปได้อย่างรวดเร็ว เข้าสู่ขั้นเล็ก