ไม่นานนัก
ร่างโซซัดโซเซสองร่างค่อยๆ เคลื่อนมาถึงเชิงเขา
ในที่สุดก็หมดแรง ล้มลงกับพื้นอย่างหนัก เคลื่อนไหวไม่ได้อีกต่อไป
นักบู๊ขั้นหกทั้งสองอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย
ตั๊กแตนตำข้าวหนามตัวนั้นก็ไม่ดีขึ้นเท่าไร มันพ่นเลือดออกจากปากไม่หยุด
แทบจะหมดแรงสิ้นสภาพ
ใบมีดทั้งสองข้างแหลกสลายไปหมดแล้ว หนามบนหลังก็ใช้หมดแล้ว
ร่างเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาดหนัก พลังปราณเลือดร่วงโรย ไม่มีท่าทีอำมหิตในช่วงพีคอีกต่อไป
การต่อสู้ครั้งนี้ จบลงด้วยการแพ้ชนะกันทั้งคู่โดยสิ้นเชิง
นักบู๊ถือกระบี่ เจ้าจวี่หวน ล้มลงกับพื้น
มองดูตั๊กแตนตำข้าวหนามที่พุ่งเข้ามาหมายจะฆ่าอีกครั้ง
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง
แต่ทว่า
ท่ามกลางทางตัน
เขาก็ไม่ยอมนั่งรอความตายแต่เพียงอย่างเดียว
“ตายซะเถอะ!!”
ปลายนิ้วเฉือนผิวเนื้อ บีบให้เลือดสีแดงเข้มพุ่งออกมาเป็นลูกธนู ทุ่มสุดกำลังที่เหลืออยู่ พุ่งเข้าใส่สัตว์อสูรอย่างรุนแรง
หวังหวยอันที่ยืนมองอยู่แต่ไกลพยักหน้าในใจ
คิดในใจว่าร่างกายของนักบู๊ขั้นหกนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
ไม่ธรรมดาจริงๆ
จะตายอยู่แล้วยังสามารถปล่อยลูกธนูพลังปราณเลือดที่มีพลังไม่ธรรมดาออกมาได้อีก
ลูกธนูสีเลือดพุ่งเข้าเป้าตรงบาดแผลเก่าของตั๊กแตนตำข้าวอย่างแม่นยำ
ทำให้แผลที่แตกอยู่แล้วถูกฉีกขาดออกอีกทันที เลือดเนื้อพลิกออกมา
“คำราม!!”
ตั๊กแตนตำข้าวหนามคำรามด้วยความเจ็บปวด อาการบาดเจ็บที่ใกล้จะพังทลายอยู่แล้ว ยิ่งซ้ำเติมหนักขึ้นไปอีก
อีกด้านหนึ่ง
นักบู๊คู่ดาบลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
มือสั่นเทาหยิบโอสถรักษาอาการบาดเจ็บออกมาจากแหวนมิติ แล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว
พลังยาค่อยๆ แผ่ซ่าน พอจะยื้ออาการบาดเจ็บที่ยับเยินของเขาไว้ได้