เดินไปได้ระยะหนึ่ง
หวังหวยอันไม่ค่อยรู้สึกเหนื่อยเท่าไรนัก
ศพหมีอสูรตัวนี้ก็แค่ดูใหญ่เท่านั้น แค่ยกไม่สะดวกเฉยๆ
จริงๆ แล้วสำหรับนักบู๊ขั้นห้าแล้ว แบกมันไว้ก็ไม่หนักเท่าไร
ไม่นานก็กลับมาถึงจุดที่เคยล่าสัตว์อสูรงู
เลือดเนื้อของสัตว์อสูรงูทั้งตัวก็ราคาหลายแสน
ตอนนี้เห็นทีหวังหวยอันคงแบกกลับไปไม่ไหว แต่ก็อยากกลับมาดูสถานการณ์
พอมาถึงที่นี่
ถึงได้รู้ว่าสัตว์อสูรงูถูกกัดกินจนเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
รอบๆ ยังมีรอยเท้าสัตว์อสูรระเกะระกะ
ดูท่าแล้วน่าจะเป็นฝีมือพวกมัน
เสียดายแฮะ
“ครั้งหน้ากลับมาค่อยไปเอาคืนกับพวกแก”
“ครั้งนี้ปล่อยพวกแกไปก่อน”
หวังหวยอันไม่รอช้า กลับมาแบกศพสัตว์อสูร แล้วรีบเดินไปทางที่มาจาก
ระหว่างทาง ก็ดึงดูดสัตว์อสูรที่ได้กลิ่นคาวเลือดเข้ามาหานับไม่ถ้วน
แต่ก็ไม่มีตัวไหนกล้าลงมือกับหวังหวยอัน สัตว์อสูรที่ไม่โง่ล้วนรู้ว่าเจ้าคนที่ฆ่าสัตว์อสูรขั้นห้าได้แบบนี้ไม่ใช่คนที่จะไปยั่วได้ตามใจชอบ
พอเดินไปได้อีกเจ็ดแปดลี้จากเมืองฐานทัพ
รอบนอกตอนนี้เริ่มเห็นนักบู๊มนุษย์ออกหากันแล้ว
บางคนเก็บยา บางคนล่าสัตว์อสูร ต่างคนต่างมีธุระของตัวเอง
พวกเขามองเห็นหวังหวยอันที่แบกศพสัตว์อสูรยักษ์มาตั้งแต่ไกลๆ
ต่างพากันอุทานด้วยความทึ่ง แต่ก็ไม่มีใครกล้าคิดอะไรกับหวังหวยอัน