กลับมาถึงบ้าน
ตอนนี้เองที่หวังเถิงสังเกตเห็นว่าในมือของหวังหวยอันดูจะมีแหวนมิติเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งวง
“พ่อครับ ทำไมพ่อมีแหวนมิติสองวงล่ะ!”
“พ่อไม่ได้เพิ่งซื้อมาวงหนึ่งหรือครับ?”
หวังหวยอันยิ้มแล้วพูดว่า “อันนี้เหรอ”
“มีคนใจดีให้มา”
“พ่อก็บอกแล้วว่าไม่เอา”
“แต่เขายื่นให้ถึงมือ แถมให้ดาบมาอีกเล่มหนึ่งด้วย ดูสิ!”
พูดจบก็หยิบกระบี่หมึกไม้ไผ่ออกมา
ตอนนี้หวังเถิงยังไม่ถึงขั้นเป็นนักบู๊ด้วยซ้ำ มองกระบี่หมึกไม้ไผ่แล้วยกไม่ไหว ได้แต่ยื่นมือไปลูบดู
รูปลักษณ์ของกระบี่หมึกไม้ไผ่ไม่ต้องพูดถึง สวยงามดูดีมีระดับ
หวังหวยอันคิดว่าคนที่หลอมกระบี่เล่มนี้ช่างเป็นคนมีความสามารถจริงๆ!
ในท้องตลาดตอนนี้มีกระบี่โลหะผสมมาตรฐานที่บริษัทสายวิทยายุทธ์ผลิตออกมา ขายเป็นจำนวนมาก ราคาถูกหน่อย
แต่ก็ยังมีช่างหลอมกระบี่ส่วนตัว
ที่ส่วนใหญ่รับหลอมอาวุธให้เหมาะกับนักบู๊เป็นรายบุคคล
อาวุธมาตรฐานบางอย่างถึงจะดี แต่บางคนรู้สึกว่าเบาไปหรือหนักไป หรือไม่เหมาะในด้านอื่น
ก็จะหาคนหลอมกระบี่ยาวที่ออกแบบตามใจตัวเองโดยเฉพาะ
กระบี่ยาวแบบนี้โดยทั่วไปราคาสูง แต่ก็ใช้ได้ถนัดมือ
นักบู๊ไม่ค่อยสนใจว่าแพงหน่อย
เพราะว่าของแพงย่อมมีเหตุผลของมัน
อาวุธที่ดีในยามคับขันช่วยชีวิตคนได้
หวังเถิงหดมือกลับ พูดด้วยแววตาอ่อนใส:
“พ่อ คุณพ่อเก่งจริงๆ รู้จักเพื่อนดีแบบนี้ด้วย”
“แบบนี้เราต้องขอบคุณเขาอย่างจริงจังเลยนะครับ”
หวังหวยอันพูดว่า “แน่นอนสิ พ่อให้เขาทั้งหัวใจทั้งกายเลย”
...
กลางคืน
หวังหวยอันกลับมาที่ห้องนอน
หวังเถิงยังคงฝึกพลังปราณเลือดอยู่ในห้องนั่งเล่น วิชาหายใจขั้นพื้นฐานฝึกที่ไหนก็ได้ไม่เลือกสถานที่