หวังเถิงไม่ได้กลับบ้านตรงๆ
เนื่องจากมาถึงโรงเรียนแล้ว เขาจึงตัดสินใจอยู่ที่โรงเรียน ใช้เวลาสุดท้ายของวันสุดท้ายในชีวิตมัธยมปลายให้คุ้มค่า
อีกทั้งพ่อก็ให้เขาหยุดพัก ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบฝึก
เขายังไม่มีวิชาที่สอดคล้องกับขั้นหลอมผิว เมื่อสอบบู๊เสร็จแล้วค่อยฝึกก็ยังทัน
กลับมาที่ห้องเรียน
หวังเถิงส่วนใหญ่นั่งเอนหลังบนที่นั่ง เลื่อนดูโทรศัพท์ อ่านข่าวสารเกี่ยวกับสอบบู๊
ในห้องเรียนยังมีนักเรียนอีกหลายคนที่เร่งใช้เวลาทุกนาทีฝึกสมาธิและบำเพ็ญเพียร
ขณะที่เขากำลังดูข้อมูลอยู่ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
หวังเถิงเงยหน้ามอง คนส่งคือเว่ยไหล
เขาหันไปมอง เว่ยไหลยิ้มให้เขาน้อยๆ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะคุยกันทางแชทส่วนตัว ไม่อยากให้เพื่อนร่วมชั้นมามุงดู เว่ยไหลจัดการขั้นตอนการสมัครสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
“ยินดีด้วยที่เธอบุกผ่านเป็นนักบู๊ได้สำเร็จ”
ตอนที่บุกผ่านเมื่อวาน หวังเถิงไม่ได้บอกเว่ยไหล
อันที่จริงทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนธรรมดา ไม่มีความจำเป็นต้องตั้งใจไปอวด
เขาเองก็ไม่ใช่นิสัยชอบโพสต์เฟซบุ๊กอวดเก่ง
สมัยก่อนฐานะยากจนข้นแค้น ชีวิตเรียบง่าย ไม่มีเรื่องน่าป่าวประกาศใหญ่โตอะไร
ไม่นาน ข้อความที่สองก็ส่งมา
“เธอคิดไว้หรือยังว่าจะสมัครมหาวิทยาลัยไหน?”
หวังเถิงพิมพ์ตอบกลับไป: “ยังไม่แน่ใจ รอคะแนนสอบบู๊ประกาศก่อนแล้วค่อยว่ากัน คะแนนตัดสินของแต่ละมหาวิทยาลัยยังไม่ประกาศอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ยังเลือกไม่ได้”
เว่ยไหลตอบ: “พูดถูก ถ้าเธอมีมหาวิทยาลัยในใจ บอกฉันได้นะ ตอนนั้นเราจะได้เลือกด้วยกัน”
“อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน จะได้ช่วยเหลือดูแลกันได้”