พรุ่งนี้คือวันสอบบู๊อย่างเป็นทางการ
ในห้องเรียนมีนักเรียนหลายคนไม่มีสมาธิฝึกฝน
จับกลุ่มคุยกันเป็นกลุ่ม ๆ พยายามบรรเทาความตื่นเต้น
สำหรับการสอบบู๊แล้ว
จิตใจที่สงบสำคัญกว่าการฝึกฝนอย่างหนักเสียอีก
ทัศนคติที่ดีเท่านั้นที่จะทำให้แสดงพลังได้เต็มที่ที่สุด
หลายคนรู้ดี
ว่าถึงจะฝึกทั้งวันทั้งคืน พลังปราณเลือดก็ยากจะก้าวกระโดดครั้งใหญ่
แต่หลิวเฟิงไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว สาเหตุหลักคือไม่อยากให้ทรัพยากรฝึกฝนที่หวังเถิงให้มาสูญเปล่า
ทั้งคู่คุยกันไม่กี่ประโยค
เขาก็กลับไปที่นั่งและนั่งสมาธิกลั่นพลังยา ต่อให้เพิ่มพลังปราณเลือดได้เพียงนิด ก็คือโอกาสชนะอีกหนึ่งส่วน
หวังเถิงไม่เข้าไปรบกวน
ไม่นานนัก
หยางหลิ่วก็เดินเข้ามาในห้อง ตามด้วยผู้อำนวยการอวี๋และหัวหน้าระดับชั้นอีกหลายคน
หยางหลิ่วยกมือเรียกหวังเถิง ส่งสัญญาณให้ออกไปข้างนอก เห็นได้ชัดว่าจะไปช่วยเรื่องลงทะเบียนสอบบู๊และบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบ
นักเรียนหลายคนแอบคาดเดา
ว่าหลังจากหวังเถิงจัดการเอกสารเสร็จก็คงออกจากโรงเรียนไปโดยตรง
ไม่น่าจะกลับมาที่ห้องอีก
ทุกคนสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่า ผู้บริหารโรงเรียนปฏิบัติต่อหวังเถิงต่างจากนักเรียนทั่วไปราวฟ้ากับดิน
เรื่องนี้ทุกคนรู้ดี ใครจะไปรู้ว่าหวังเถิงมีพลังที่คนทั่วไปเทียบไม่ถึง
สาว ๆ หลายคนที่อยู่ข้าง ๆ หลิวเฟิงเกิดความอยากรู้อยากเห็น จึงถามออกไปว่า “หลิวเฟิง นายรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าหวังเถิงทะลุขั้นเป็นนักบู๊ขั้นหนึ่ง”