“ฮัดชิ่ว!”
“ใครด่าฉันวะ?”
“นักบู๊ก็เป็นหวัดได้เหรอ?”
หวังหวยอันล้วงกระเป๋า อยากจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสักมวน แต่ก็นึกได้ว่าห้องอ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์นี้สูบบุหรี่ไม่ได้ เลยต้องอดทนไปก่อน
ครึ่งวันมานี้ เขาก็ได้อะไรไปไม่น้อยเลย
ถึงตอนนี้จะเป็นนักบู๊ขั้นห้าแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีวิชาต่อสู้จริง ๆ สักอย่าง ยังไงก็ต้องเริ่มฝึกตั้งแต่ต้นอยู่ดี
หลังจากนั้นก็ต้องสะสมประสบการณ์จริงด้วย
“ส่วนวิชายุทธ์ก็เริ่มเรียนจากขั้นพื้นฐานที่สุดก่อน และห้องฝึกวิชาตรงนี้ก็ใช้ได้เหมือนกัน”
“ส่วนประสบการณ์ต่อสู้ ก็ออกไปฆ่าสัตว์อสูรนอกกำแพงเมือง”
โลกใบนี้เขารู้มานานแล้ว ดาวครามใหญ่กว่าโลกเดิมสิบเท่า แต่ภยันตรายรายล้อม มนุษย์ต้องอาศัยเบียดเสียดในเมืองฐาน ส่วนนอกเมืองก็มีสัตว์อสูรสารพัดชนิด สองฝ่ายสู้รบกันไม่เคยหยุด
บนดาวครามทั้งดวง พื้นที่ปลอดภัยที่มนุษย์ยึดครองมีแค่ราวสามสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือแผ่นดินหรือทะเลที่พวกนานาพันธุ์สัตว์อสูรยึดครองอยู่
“สัตว์อสูรขั้นสี่ห้าฆ่ายาก ก็เริ่มจากสัตว์อสูรขั้นต่ำก่อน เก็บเงินได้แถมฝึกปรือฝีมืออีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวสุด ๆ!”
“แต่ว่า ทั้งหมดนี้ก็ต้องรองจากการฝึกลูกชาย”
“กำลังของลูกชายเพิ่มเร็ว นักบู๊ขั้นต่ำพัฒนาได้เร็วกว่านักบู๊ขั้นกลางเยอะ”
“ต้องศึกษาดูแล้ว ว่าจะฝีกหวังเถิงขึ้นเป็นนักบู๊ขั้นหนึ่งให้มีประสิทธิภาพได้ยังไง ตอนนั้น ฉันก็จะได้เป็นนักบู๊ขั้นหก”
จากนั้น หวังหวยอันก็เริ่มค้นคว้าลึกลงไปอีก
ด้วยร่างกายและสมองของนักบู๊ขั้นห้า ความสามารถในการทำความเข้าใจข้อมูลต่าง ๆ ของเขาจึงได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมาก
ที่นี้เขากำลังเพิ่มพูนความรู้ด้านนักบู๊อย่างรวดเร็ว
อีกด้านหนึ่ง
ช่วงบ่าย
ห้องเรียนของหวังเถิงก็แยกห้องเสร็จแล้ว
ทุกคนมาถึงห้องใหม่