หยางหลิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ เพิ่งจะตระหนักถึงความน่ากลัวของหวังหวยอันได้
หวังหวยอันไม่พูดอะไรสักคำ
แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีอิทธิพลแล้ว
เธอเป็นแค่ครูธรรมดาๆ คนหนึ่ง
อีกสองปีก็เตรียมจะเลื่อนเป็นรองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมเจ็ดแล้ว
นี่มันเพื่อนเก่าสมัยเรียนของเธอจริงๆ หรือ!
ทำไมตอนนั้นถึงได้เลือกเจ้าคนข้างๆ นี่ไปได้!
ควรจะมุ่งมั่นติดตามหวังหวยอันไปตั้งนานแล้ว!
แต่ถึงอย่างไร ตอนนั้นหวังหวยอันก็ไม่ได้สนใจเธอ
หยางหลิ่วรู้สึกเสียใจอย่างมากในตอนนี้
ถึงแม้จะได้อะไรจากหวังหวยอันเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้เธอได้รับประโยชน์มหาศาลแล้ว
ดูท่าคืนนี้คงเป็นคืนที่นอนไม่หลับ
อีกด้านหนึ่ง
หวังหวยอันใช้พลังปราณเลือดขับไล่กลิ่นเหล้าออกจากร่างกาย หลังจากนั้นก็ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์
ทั้งสองคนกลับมาถึงหน้าบ้านเดี่ยวอย่างรวดเร็ว
หวังหวยอันโบกมือลา คนขับรถ
หลังจากกลับมาถึงบ้าน
หวังหวยอันก็หยิบกล่องยาบำรุงที่เจ้าจวี่หวนทั้งสองคนมอบให้ออกมาจากแหวนมิติ
หวังเถิงก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น ยาพวกนี้ล้วนเป็นของเขาทั้งนั้น
หวังหวยอันแกะกล่องพลางพูดว่า
“พ่อจะบอกให้นะ”
“ของที่คนสองคนนี้ให้มาล้วนเป็นของดี โดยเฉพาะยาหยกเลือดนี่ จะช่วยให้ลูกฝึกฝนเป็นนักบู๊ได้เร็วขึ้น”
พูดจบ ก็แกะยาทั้งหมดออกมา
สำหรับปัญหาเรื่องการเพิ่มพลังปราณเลือดที่ยากลำบากในช่วงกึ่งนักบู๊ ยาทั่วไปไม่สามารถผลักดันการเพิ่มพลังปราณเลือดของกึ่งนักบู๊ได้อย่างรวดเร็วอีกต่อไป