“เรื่องนี้ยังต้องใช้เวลาเตรียมตัวอีกหน่อย ใช่ไหม?”
“เพราะวุฒิยังไม่พอ เมื่อวุฒิพอ อาจารย์หยางก็ต้องได้เลื่อนเป็นตำแหน่งสูงอยู่แล้ว”
“เพื่อนเก่า งั้นไว้ก่อนนะ”
ผู้อำนวยการโรงเรียนไม่ได้เสียหายอะไร แถมยังได้กินฟรีอีก จึงไม่มีปัญหาอะไร แค่ดูแลความรู้สึกของเพื่อนเก่าไว้ก่อนก็พอ
ส่วนครูในโรงเรียนของตัวเองนั้น
ไม่เป็นไร
จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
สองสามคนเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู
ก็บังเอิญเจอกับหวังหวยอันและพวกที่ยังคุยกันอยู่หน้าประตูพอดี
เวลาห่างกันไม่ถึงสองนาที
ดังนั้นหวังหวยอันยังไม่ทันได้จากไป
แต่ตอนนี้ผู้อำนวยการเขตการศึกษาเจ้าเหล่ยไม่ได้ฟังคำพูดของผู้อำนวยการโรงเรียนข้างๆ
เขาสว่างตาขึ้นมา
แล้วรีบเดินเร็วเข้าไปหา
เขาจำได้ คนคนนี้คือหัวหน้าของตัวเอง นายอำเภอผู้คุมพื้นที่ คนใหญ่คนโต เจ้าจวี่หวน!
ในฐานะลูกน้องก็ต้องเข้าไปทักทายเป็นธรรมดา
ผู้อำนวยการอวี๋ที่อยู่ข้างๆ ยังไม่ทันพูดอะไร
ก็เห็นผู้อำนวยการเขตการศึกษาวิ่งออกไป
ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างหน้ามีคนยืนอยู่เป็นกลุ่ม
ผู้อำนวยการอวี๋กับสามีภรรยาหยางหลิ่วมองหน้ากัน ไม่เข้าใจสถานการณ์
แต่
สายตาของหยางหลิ่วนั้นจ้องไปที่หวังหวยอัน
หวังเถิงกับหวังหวยอันยืนอยู่ด้วยกัน อยากจะไม่จำก็ยาก
ในดวงตาของเธอแวบไปด้วยความตกใจ
แต่ผู้อำนวยการเขตการศึกษาก้าวไปข้างหน้าแล้ว พวกเขาก็ไม่สามารถยืนเฉยอยู่ข้างๆ ได้ จึงรีบเดินไปข้างหน้าเช่นกัน
แต่หยางหลิ่วยังคงแปลกใจ ทำไมหวังเถิงถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?