ในขณะที่อวี๋เฉิงกำลังคิดเช่นนั้น
หวังเถิงก็เดินมาถึงประตูโรงเรียนแล้ว
ตามธรรมเนียมแล้ว พวกนักเรียนอย่างพวกเขาเวลาที่เห็นอาจารย์ใหญ่ ก็มักจะเตรียมคำพูดไว้ในใจว่าจะพูดกับอาจารย์ใหญ่อย่างไร
แล้วพอเดินผ่านไปก็พูดด้วยความกระตือรือร้นว่า 'สวัสดีครับอาจารย์ใหญ่' ถึงจะถือว่าผ่านด่านนี้ไปได้
สำหรับเด็กที่เข้าสังคมไม่เก่งหรือขี้อาย นี่ก็เหมือนด่านนรกเลยทีเดียว
หลิวเฟิงเห็นอาจารย์ใหญ่ที่ปกติไม่ค่อยยิ้มแย้ม ทว่ากลับยิ้มอย่างใจดีให้พวกเขา ทำให้เขาอดตัวสั่นเทิ้มไม่ได้
เขาแอบด่าในใจ
รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้
แต่ทั้งสองคนเดินมาถึงประตูโรงเรียนยังไม่ทันได้พูดคำว่า 'สวัสดีครับอาจารย์ใหญ่'
อาจารย์ใหญ่ก็เดินมาเล็กน้อยถึงหน้าหวังเถิงก่อนแล้ว
“หวังเถิง สวัสดีตอนเช้า”
เจ้าอ้วนหลิวอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นี่มันไม่ตรงกับบทที่เขาคิดไว้เลยนี่นา
หวังเถิงเองก็งงเป็นไก่ตาแตก
แต่ก็ยังพูดออกไปว่า “สวัสดีครับอาจารย์ใหญ่”
อวี๋เฉิงพยักหน้าอย่างพอใจ “เมื่อวานแยกย้ายกันเร็วไปหน่อย ยังไม่ได้คุยกันเลย”
“ตอนกลับไป ช่วยฝากความคิดถึงถึงพ่อด้วยล่ะ”
หวังเถิงเข้าใจทันที จึงพยักหน้ารับ “ครับ ผมจะบอกให้”
อวี๋เฉิงถึงพูดต่อ “เอาล่ะ รีบกลับเข้าห้องเรียนได้แล้ว”
“ตั้งใจฝึกฝนนะ”
“พยายามสอบเข้าสามมหาวิทยาลัยชั้นนำให้ได้”
“อย่าทำให้พ่อและผู้ใหญ่หลายท่านผิดหวังล่ะ”
จากนั้นก็โบกมือให้หวังเถิงจากไป หวังเถิงก็พยักหน้ารับอย่างว่านอนสอนง่าย
เพื่อนร่วมชั้นที่เดินผ่านไปมาก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างจากเจ้าอ้วนหลิว
คนคนนี้ยังเป็นอาจารย์ใหญ่ที่ปกติไม่ค่อยยิ้มแย้มของพวกเขาอยู่หรือเนี่ย