ทั้งสองคนไม่ได้สบตากันนานนัก
เจียงอวี่เฟยเองก็มีรากฐานขั้นยอดเยี่ยม จึงยังมีกำลังใจพอจะสู้สายตาเว่ยไหลได้บ้าง
แต่ที่ไม่สบตานาน ก็เพราะไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องเว่ยไหล
ถึงรากฐานของตนจะดี แต่ก็สู้ฐานะทางบ้านของเว่ยไหลไม่ได้
เธอก็แค่ยอมแพ้!
แล้วก็แค่เดินหนีไป โดยไม่คิดจะเหลียวหลัง
หวังเถิงไม่คิดอะไร
ส่วนเว่ยไหลเดินมาหาเขาแล้วพูดว่า “เช้า”
หวังเถิงพยักหน้าตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เช้า ท่านเว่ย”
เว่ยไหลพูดว่า “เจียงอวี่เฟยคนนั้นมีทีท่าไม่บริสุทธิ์ต่อนาย ผู้ชายข้างนอกต้องรู้จักปกป้องตัวเอง”
หวังเถิงหน้านิ่งเป็นเครื่องหมายคำถามทันที
เขาคิดในใจ ฉันเป็นชายชาตรี พลังปราณเลือดก็ไม่ด้อยกว่าใคร จะต้องให้ใครมาปกป้องอะไรกัน
แต่ละคนช่างแปลกประหลาดจริง ๆ
โชคดีที่เว่ยไหลไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่กลับไปที่นั่งของตนแล้วเริ่มฝึกวิชาฝึกยืนเสา
คนอื่น ๆ ในห้องก็ไม่พูดอะไรฟุ่มเฟือย
ต่างคนต่างมุ่งมั่นกับการฝึกฝนของตน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
แม้ภายในค่ายฝึกอบรมจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหนุ่มสาว อีกทั้งยังเก็บกดความตื่นเต้นเร้าใจของวัยรุ่นไว้
แต่ความรู้สึกไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญที่สุดคือการสอบบู๊ระดับชาติในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!
ว่ากันว่าอีกหนึ่งเดือน
แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ถึงหนึ่งเดือนแล้ว
หากต้องการก้าวไปอีกขั้น ก็ไม่อาจปล่อยเวลาในการฝึกฝนให้สูญเปล่าไปแม้แต่วินาทีเดียว
ผลคะแนนพลังปราณเลือดของหวังเถิงก็ถูกส่งไปยังโทรศัพท์ของหวังหวยอันทุกสัปดาห์
ทำให้เขาสามารถตรวจสอบค่าพลังปราณเลือดได้อย่างแม่นยำ