หลายคนมองพ่อนักบู๊ขั้นห้าที่อยู่ข้างกายหวังเถิง
ดวงตาแต่ละคนเผยความอิจฉาออกมาเล็กน้อย
ถ้าพ่อของพวกเขามีพลังนักบู๊ขั้นห้าเหมือนกันก็คงดี
เดี๋ยวกลับไปต้องไปถามดู
น่าเสียดายที่ ความคิดแบบนี้คงต้องรอให้ถึงชาติหน้าก่อนถึงจะเป็นจริงได้
หวังเถิงเห็นสายตาของผู้คน อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
ช่วงนี้ในโรงเรียนเขามั่นใจมากขึ้นไม่น้อย!
ทั้งสองคนเดินไปทางแถวของโรงยิม
ยังเดินได้ไม่กี่ก้าว
อาจารย์ใหญ่อวี๋เฉิงและครูประจำชั้นหยางหลิ่วก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ
อวี๋เฉิงมองไปที่หวังหวยอัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพอย่างมาก ถึงแม้ทั้งสองจะเป็นนักบู๊ขั้นห้าเหมือนกัน
แต่เขาสัมผัสได้ถึงออร่านั้นบนตัวของหวังหวยอัน
ไม่ใช่นักบู๊ขั้นห้าทั่วไปแน่นอน
พลังไม่ต้องพูดถึง
ฐานะสูงกว่าเขามากเกินไป
ท่าทีของเขาจึงต้องวางให้ต่ำลงเล็กน้อย
แต่ก็ต้องไม่ต่ำจนเกินไป ไม่อย่างนั้นศักดิ์ศรีของอาจารย์ใหญ่ก็หายหมด
ทำไมผู้ปกครองนักเรียนที่เก่ง ๆ ปีนี้ถึงได้เยอะขนาดนี้
ก่อนหน้านี้มีท่านประธานเว่ยแห่งเว่ยซื่อกรุ๊ป มาคราวนี้ก็มีพ่อของหวังเถิงที่ความสัมพันธ์กับบุคคลสำคัญสองคนนั้นดีมาก
ทั้งสองคนจับมือทักทายกันง่าย ๆ
อาจารย์ใหญ่อวี๋เฉิงเอ่ยปากก่อน:
“ท่านนี้คงเป็นพ่อของคุณหวังเถิงสินะครับ ก่อนหน้านี้เคยเห็นท่านที่ไหนสักครั้ง”
หวังหวยอันพยักหน้า: “ผู้อำนวยการอวี๋ สวัสดีครับ ผมชื่อหวังหวยอัน พ่อของหวังเถิง”
หลังจากทั้งสองคนทักทายกันตามมารยาทอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถือว่ารู้จักกันแล้ว