อวี๋เฉิงพูดพร้อมรอยยิ้ม:
“อันที่จริง ค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือแบบนี้ ก็เป็นธรรมเนียมของเมืองฐานในช่วงไม่กี่ปีมานี้เอง”
“ถึงเวลานั้นปรมาจารย์หลายท่านก็จะมา แต่พวกเขาไม่ได้มาสอนนักเรียนพวกนี้หรอก ส่วนใหญ่ก็แค่ขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์ ให้กำลังใจนักเรียนพวกนี้เท่านั้นแหละ”
หวังหวยอันเริ่มสนใจ
สองเดือนมานี้ แม้เขาจะก้าวเข้าสู่ขั้นนักบู๊ขั้นห้าแล้วก็ตาม
แต่โดยพื้นฐานก็แค่ไปมาหาสู่ในแวดวงของตัวเองเท่านั้น
นักบู๊ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เคยเห็น ก็แค่นักบู๊ขั้นหกช่วงกลางถึงช่วงท้าย
ถึงขนาดนักบู๊ขั้นหกสุดยอดก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เขายังอยากเห็นว่าปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งนั้นเป็นอย่างไร
บรรดาปรมาจารย์ในสนาม
เขาก็แค่เคยเห็นในโทรทัศน์หรือข่าวไม่กี่ครั้ง
ยังไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง
การเห็นในโทรทัศน์กับการเห็นกับตาตัวเองย่อมไม่เหมือนกัน
กลิ่นอายและพลังกดดันบนตัวนักบู๊ พอเห็นแล้วรู้สึกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสเสียที
ไม่นาน
พอถึงเวลาเปิดสำนัก
ผู้คนต่างก็ทยอยเข้าไป
ภายใต้การจัดการของผู้ดูแล นักเรียนนั่งอยู่ตำแหน่งหน้าสุด รวมทั้งหมดสามสิบคน
ส่วนผู้ปกครองต่างก็นั่งอยู่แถวหลัง นั่งรวมกับคุณครูและอาจารย์ใหญ่
ทุกคนนั่งกันเรียบร้อยแล้ว
สายตาหลายคู่ก็จับจ้องไปโดยรอบ
ที่นี่ถือเป็นหอประชุมใหญ่ในสนาม ไม่รู้ว่าจะมีบุคคลสำคัญคนไหนมาบ้าง
บนเวทีไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อวางไว้
เหล่านักเรียนหัวกะทิของแต่ละโรงเรียนต่างก็สำรวจซึ่งกันและกัน