จุดประสงค์อีกอย่างของการโทรศัพท์ของหยางหลิ่วก็คือ
ให้ผู้ปกครองเซ็นชื่อ
และให้ผู้ปกครองไปร่วมพิธีเปิดค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือในวันมะรืน
จริง ๆ แล้วหวังหวยอันไม่ได้สนใจค่ายฝึกอบรมยอดฝีมืออะไรนี่เท่าไรนัก
เหตุผลก็เพราะการฝึกที่บ้านของหวังเถิงกับที่ค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือมันก็เหมือน ๆ กัน
ยังไงเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนทรัพยากร
พูดง่าย ๆ ค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือก็คือ ทางราชการให้เงินอุดหนุนยาบำรุงส่วนหนึ่ง พร้อมกับมีโค้ชพิเศษมาสอน
สำหรับครอบครัวธรรมดา ถือว่าเป็นค่ายฝึกอบรมที่ดีมากทีเดียว
แต่ถึงจะดีแค่ไหนก็ดีของเขาที่ให้หวังเถิงไม่ได้
แต่หวังหวยอันก็ไม่ได้ห้ามหวังเถิงไป
นี่เป็นกิจกรรมดี ๆ ที่จะขยายวงสังคม คนอื่นอยากได้ยังไม่ได้เลย
หลังจากนั้น
หยางหลิ่วยังส่งไฟล์มาให้เขาอีก
หวังหวยอันพอทำความเข้าใจคร่าว ๆ
ถึงได้รู้ว่า
ต่อไปนี้หวังเถิงไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว ไปที่ค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือในเมืองโดยตรง และยังเป็นค่ายฝึกแบบปิด
ค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือ ก็คือโรงยิมในเขตศูนย์กลาง ไปกลับก็ไม่ไกล
กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง รวมแล้วไปจนถึงสิ้นเดือนนี้
ปกติหวังเถิงเรียนแบบไปกลับ
อยู่ดี ๆ จะให้ไปกินนอนที่โรงเรียน
ทำให้คุณพ่อสูงวัยอย่างเขายังอดรู้สึกเสียดายไม่ได้
แต่โชคดีที่ผู้ปกครองไปเยี่ยมได้ตลอด
ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อยู่โรงเรียนก็อยู่โรงเรียนสิ!
เขาถามหวังเถิงดู
ฝั่งหวังเถิงไม่มีปัญหาอะไร
ตัวเองก็เลยไม่มีปัญหาตามไปด้วย เลยตกลงให้หวังเถิงไปค่ายฝึกอบรมยอดฝีมือตามที่คิดไว้