“เปิดประตู”
“ทุกคนเตรียมตัวเข้าสู่ตัวเมืองได้”
เมื่อเสียงของนักบู๊กองทัพดังขึ้นในถิ่นทุรกันดาร
ทุกคนก็รีบเก็บสัมภาระและเดินทางกลับเข้าเมือง
หวังหวยอันปะปนอยู่ในกลุ่มคน เขามองไปยังแผงขายของสองสามแห่งที่อยู่ไกลออกไป
แผงเหล่านั้นทำธุรกิจรับซื้อของโจร หวังหวยอันตั้งใจจะเอาของของพวกโจรที่อยู่ในแหวนมิติไปจัดการให้หมด
แต่คิดไปคิดมา เพื่อความปลอดภัย ไม่ควรขายให้คนพวกนี้ดีกว่า กันจะได้ไม่เดือดร้อน
ต้องยอมรับว่าในถิ่นทุรกันดารนี้มีคนค้าขายสารพัดอย่าง
“วันนี้ได้กำไรไม่เลว”
“ไม่นับของพวกโจร วันนี้ก็ได้มาเกือบสองล้าน!”
“ตั้งใจจะซื้ออาวุธ แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว”
“เริ่มคิดจะซื้อบ้านได้แล้ว”
ก่อนหน้านี้หวังหวยอันอยากเก็บเงินซื้ออาวุธดีๆ และวิชาที่ดีๆ
ตอนนี้ไม่ต้องซื้อเลย ของดีๆ ก็ส่งมาถึงมือ
เงินที่เหลือก็เหลือใช้มากขึ้น
ถ้าจัดการพวกโอสถหรืออาวุธของโจรได้ ก็จะมีเงินเหลือพอสมควร
มาถึงที่จอดรถด้านนอก
ขับรถกลับบ้าน
จริงๆ รถคันนี้ใส่ในแหวนมิติได้
แต่ใส่ในแหวนมิติก็เปลืองที่ หวังหวยอันอยากเก็บของดีๆ ให้มากที่สุด ก็เลยวางรถไว้นอกแหวน
น่าเสียดายที่ข้างนอกนี้ไม่พบของดีๆ ที่ช่วยการฝึกฝนของกึ่งนักบู๊
มีแต่ทรัพยากรธรรมดาๆ