หว่านถังกัดริมฝีปากล่าง สะกดกลั้นแรงปรารถนาที่อยากคว้าสันหนังสือฟาดศีรษะเขาไว้
หนังสือเล่มหนึ่งร่วงลงมา กางแผ่ออกบนพื้น ภาพบุรุษสตรีในนั้นเร่าร้อนเย้ายวน อยู่ในท่วงท่าพิสดารเกินธรรมดา เสิ่นวั่งเหลือบมองเพียงแวบเดียว มือใหญ่ก็ลูบไล้เอวคอดบางของนาง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะอุ้มนางก้าวฉับ ๆ ออกไป
เขาอุ้มนางจากห้องหนังสือกลับไปยังห้องนอนของตน เตียงในห้องหนังสือเล็กเกินไป ย่อมไม่สะดวกจะทำอะไร
หว่านถังมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือจากเขา จึงพยายามคล้อยตามเขาให้มากที่สุด ทว่าลึก ๆ กลับรู้สึกอัปยศอดสูอย่างยิ่ง
นางเกลียดความรู้สึกที่ต้องฝืนใจเอาใจผู้อื่นเช่นนี้เป็นที่สุด ถึงอย่างไรแก่นแท้ของนางก็ยังเป็นสตรีผู้รักอิสระและพึ่งพาตนเองจากศตวรรษที่ 21 ซึ่งเคยยืนพูดคุยกับบุรุษอย่างเสมอภาคมาโดยตลอด บัดนี้กลับต้องนอนอยู่เช่นนี้ ราวกับสุนัขจรจัดที่คอยขอเศษอาหาร ทำให้นางอึดอัดใจยิ่งนัก
รุ่งเช้าวันถัดมา อวิ๋นชิงนำยาคุมกำเนิดมาส่งอีกครั้ง เสิ่นวั่งรับถ้วยมาแล้วเทลงในกระถางดอกไม้ ก่อนส่งถ้วยเปล่าคืนไป อวิ๋นชิงไม่สงสัย จึงกลับไปรายงานฮูหยินตามเดิมว่า ทุกอย่างเรียบร้อยดี ซื่อจื่อยังคงองอาจแข็งแรงดังเช่นเคย และคุณหนูหว่านถังก็ดื่มยาคุมกำเนิดแล้ว
แท้จริงแล้วอวิ๋นชิงเองก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เพียงได้กลิ่นยาคุมกำเนิดก็ฉุนจนแสบจมูก ไม่รู้ว่าใส่ยาเข้มข้นเพียงใด ร่างกายของคุณหนูหว่านถังในวันหน้าจะยังตั้งครรภ์ได้อีกหรือไม่
ทว่านางเป็นเพียงบ่าวตัวเล็ก ๆ แม้จะสงสารอยู่ในใจก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงปฏิบัติต่อคุณหนูให้ดียิ่งขึ้น หวังให้นางมีชีวิตอยู่ได้อย่างสบายขึ้นสักหน่อย อย่างไรเสีย สำหรับบ่าวแล้ว เพียงมีชีวิตรอดก็ถือว่าโชคดีแล้ว