หว่านถังขมวดคิ้ว เขาเป็นอะไรขึ้นมาอีกแล้ว เพียงได้ยินเสิ่นวั่งกล่าวว่า:
“เจ้าเรียนวิชาแพทย์กับท่านป้าจู้ด้วยมิใช่หรือ หรือไม่รู้ว่ายาคุมกำเนิดพวกนี้ทำลายร่างกายเพียงใด? หากกินติดต่อกันนาน ๆ อาจ...อาจทำให้มีบุตรยาก”
หว่านถังย่อมเข้าใจดี ในยุคโบราณจะมีวิธีการรักษาที่ดีอะไรได้ ส่วนใหญ่ยาคุมกำเนิดเหล่านี้คงผสมของฤทธิ์แรงอย่างดอกคำฝอยและปรอท กินมากเข้าอย่าว่าแต่มีบุตรไม่ได้เลย แม้แต่ตายก่อนวัยก็ยังเป็นไปได้
แต่นางยิ่งไม่อาจตั้งครรภ์ได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากกินเพียงไม่กี่เดือน ผลเสียต่อร่างกายก็ยังไม่ถึงกับร้ายแรงนัก กลับเป็นนางที่ไม่เข้าใจว่าเสิ่นวั่งเกิดบ้าคลั่งอะไรขึ้นมาอีก เหตุใดจึงห้ามนางดื่มยาคุมกำเนิด
เรื่องโสมมในเรือนหลัง เสิ่นวั่งรู้ดียิ่งกว่าใคร เขารู้ว่ายาคุมกำเนิดนี้ทำร้ายคนเพียงใด จึงถือถ้วยยาไว้พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ คิดหาที่แอบเทยาทิ้ง หากเทลงในกระถางต้นไม้ได้ย่อมดีที่สุด น่าเสียดายที่เขาไม่ชอบให้มีดอกไม้ใบหญ้าในห้องหนังสือแม้แต่น้อย
หว่านถังขมวดคิ้วกล่าวว่า “บ่าวขอบคุณซื่อจื่อที่เป็นห่วง เพียงกินไม่กี่เดือนคงไม่เป็นไร แต่หากไม่ดื่มยานี้ บ่าวกับอวิ๋นชิงและอวิ๋นซูก็ไม่รู้จะชี้แจงกับฮูหยินอย่างไร ขอซื่อจื่อโปรดเข้าใจด้วย”
เสิ่นวั่งปรายตามองนางอย่างเย็นชา เพียงไม่กี่เดือน...นางไม่ลืมย้ำเตือนเขาอยู่ร่ำไป
หว่านถังมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนยื่นมือไปหยิบถ้วยยา ทว่าเสิ่นวั่งกลับฉวยไปเสียก่อน เขาเงยหน้าดื่มยาคุมกำเนิดจนหมดในคราวเดียว จากนั้นก็วางถ้วยยาที่ว่างเปล่าลงในมือหว่านถังอย่างหนักแน่น
หว่านถังมองกากยาที่ก้นถ้วยแล้วตาค้าง
มิน่าเล่าทุกคนจึงกล่าวว่าเสิ่นวั่งเป็นคนบ้าคลั่ง คราวนี้นางได้ประจักษ์กับตาตนเองแล้ว
เสิ่นวั่งใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบยาสีดำตรงมุมปาก ก่อนกล่าวว่า “เอาละ คราวนี้เจ้าก็ชี้แจงได้แล้วกระมัง”
หว่านถังคิดว่าเสิ่นวั่งเสียสติไปแล้ว นี่ใช่เรื่องชี้แจงได้หรือไม่ได้เสียที่ไหนกัน
นางเป็นสตรี เป็นสตรีที่สามารถมีบุตรได้ตามปกติ หากเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาจะทำอย่างไร? นางจำต้องออกจากจวนกั๋วกงให้ได้