ฮูหยินสกุลซ่งถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะกล่าวพร่ำยืดยาวอีกคราว ล้วนเป็นถ้อยคำเดิมที่เสิ่นวั่งได้ฟังจนชินหู เช่น อายุเจ้าก็มิใช่น้อยแล้ว บัดนี้ยังต้องไปรับตำแหน่งต่างถิ่น ณ สองเจียง นับว่ายากนักที่จะมีคนไม่รังเกียจเจ้า เจ้าควรรู้จักทะนุถนอมให้ดี อะไรทำนองนั้น จากนั้นจึงมอบสัญญาขายตัวให้เขา
ทางเรือนซงเฟิง หลังเสิ่นวั่งจากไป หว่านถังก็มุ่งหน้าไปยังหอเสี่ยวเยว่เพื่อพบท่านป้าจู้ เรื่องนี้รอช้าไม่ได้ นางต้องกินยาห้ามครรภ์ให้เร็วที่สุด
เมื่อท่านป้าจู้เห็นหว่านถัง ก็พินิจนางอย่างละเอียด ใบหน้าซีดขาวอยู่หลายส่วน ดูผ่ายผอมลงกว่าสองวันก่อนเล็กน้อย ทว่าหางตากลับเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนขึ้นมาส่วนหนึ่ง
นับแต่รู้ว่าซื่อจื่อเรียกหว่านถังไปอยู่ด้วย ท่านป้าจู้ก็เป็นห่วงอยู่ตลอด นางเข้าใจนิสัยหว่านถังดีที่สุด เด็กคนนี้ภายนอกดูอ่อนโยนว่าง่าย แท้จริงแล้วดื้อรั้นและมีอารมณ์ของตนเอง
ในจวนแห่งนี้ คนเดียวที่หว่านถังไว้วางใจก็คือท่านป้าจู้ นางเคยบอกท่านป้าจู้ว่าตนมีคนในดวงใจ รอไถ่ตัวออกจากจวนแล้ว ทั้งสองก็จะแต่งงานกัน
วันนั้นแม่นางเจียงมาหานาง เอ่ยถามเรื่องของหว่านถังอยู่หลายหน ท่านป้าจู้รู้ว่าแม่นางเจียงมิใช่คนเลว ทว่าเมื่อนึกได้ว่านางเป็นคนของซื่อจื่อ จึงเกิดความระแวดระวัง มิได้บอกเรื่องที่หว่านถังมีคนในดวงใจออกไป
ทว่านางเป็นห่วงอยู่เสมอ กลัวว่าหว่านถังจะถูกซื่อจื่อชิงไป ครั้นคิดแล้วติดค้างอยู่ในใจ ขออย่าให้นางคิดสั้นอีกเลย
วันนี้เมื่อได้พบกัน ท่านป้าจู้ย่อมมีคำถามเต็มอก อยากซักถามหว่านถังให้ละเอียด แต่เมื่ออวิ๋นชิงกับอวิ๋นซูยืนก้มมืออยู่ข้าง ๆ คำพูดที่เอ่ออยู่ตรงริมฝีปากจึงเหลือเพียงประโยคเดียว “หว่านถัง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”