ชีซู้หลุบตาลง เงียบงันไป
คำพูดของป้าย่าทำให้นางอดครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังไม่ได้
ก่อนวันนี้ นางคงตอบอย่างมั่นใจว่าไม่มี
แต่เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาเฝ้าจดจำไม่ลืมเลือนอย่าง “คำสัญญา” ของนาง แท้จริงแล้วเป็นเพียงคำปลอบใจที่นางพูดออกไปตามประสาเมื่อครั้งอายุแปดขวบ นางก็ไม่แน่ใจว่าเขามีใจรักใคร่ต่อนางหรือไม่
ครั้นคิดถึงตอนที่เขาเก็บขนของฝูฝูมาถักเย็บเป็นถุงอุ่นมือ ทั้งยังพกติดตัวจากหุบเขาหลิงอวิ๋นมายังเมืองหลวง ก็พลันรู้สึกว่ามีความหมายอื่นแฝงอยู่
นางรู้สึกเหลวไหล ทั้งยังลนลานอยู่บ้าง มิฉะนั้นคงไม่เผลอปัดขวดยาล้มเพียงเพราะหลบหน้าเขา
ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดสิ่งใดไปมากกว่านั้น หากนางด่วนสรุปว่าเขามีใจให้นางเพียงเท่านี้ ย่อมไม่เหมาะสมเช่นกัน บางทีเขาอาจเพียงเพราะใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขาหลิงอวิ๋นอย่างตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่รู้จักธรรมเนียมทางโลก จึงมองนางเป็นเพียงสหายเล่นด้วยกันในวัยเยาว์มาโดยตลอด หรือกระทั่งคิดอยากเป็นสหายเล่นกับนางไปชั่วชีวิตก็เป็นได้
เมื่อเห็นนางไม่พูดจา สีหน้าซ่งหมิ่นก็เปลี่ยนไป นางตบต้นขาตนเองอย่างขัดใจ “โทษข้าเอง ช่วงนี้มัวแต่เอาใจใส่อาเหิง จึงไม่ทันสังเกตความคิดของเด็กคนนั้นแม้แต่น้อย ไม่ได้ระวังไว้แต่เนิ่น ๆ…”