ชีซู้เห็นหนานจือก็ประหลาดใจอยู่บ้าง «เหตุใดจึงกลับมาเร็วถึงเพียงนี้?»
ระยะทางจากจวนลู่ถึงวังหลวง ต่อให้บินได้ก็ยังไม่น่าจะกลับมาเร็วถึงเพียงนี้
หนานจือทำตามคำสั่งของอู๋ซวี้ รออยู่ด้านนอกห้องอย่างว่าง่ายครู่หนึ่งจึงเข้ามา บัดนี้ลมหายใจสงบนิ่ง ไม่หอบแม้แต่น้อย «ข้าเพิ่งออกจากจวนลู่มาได้ไม่ไกล ก็พบกับท่านอ๋องเข้า ท่านอ๋องคงจัดการราชกิจเสร็จแล้ว จึงไปยังจวนลู่เพื่อรับพระชายากลับมา»
ชีซู้ฟังแล้วกลับไม่เห็นด้วย
วันนี้นางมาจวนลู่โดยมิได้บอกกล่าวอู๋ซวี้ คิดว่าเดิมทีเขาคงตั้งใจมาหารือกิจธุระกับท่านลุงอยู่แล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรว่าเจตนามารับนางโดยเฉพาะ?
แต่ช่วงนี้เรื่อง «บังเอิญ» เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งจริง ๆ
นางมิได้คิดให้ลึกซึ้ง เพียงถามว่า «แล้วท่านอ๋องเล่า ได้อ่านจดหมายหรือยัง?»
หนานจือพยักหน้า คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วกลับกลืนลงไป แววตาหลบเลี่ยงวูบหนึ่ง ก่อนตอบว่า «ท่านอ๋องกล่าวว่า…เขาไปพบท่านหมอฉินแล้ว»
ควรบอกเรื่องที่ท่านอ๋องมาถึงนอกห้องแล้ว แต่ไม่ได้เข้ามาหรือไม่?
นางไม่อยากปิดบังพระชายา แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งท่านอ๋อง
ชีซู้สังเกตเห็นท่าทีของหนานจือ เพียงมองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ กำลังจะซักถามอีกสักสองประโยค ซ่งหมิ่นที่อยู่ข้างกายก็ลุกขึ้นกล่าวว่า «ในเมื่อท่านอ๋องมาแล้ว ท่านลุงของเจ้าก็คงกลับจวนแล้วเช่นกัน ซูเหอไปตรวจสอบของกำนัลของฮูหยินจางอยู่พักใหญ่ น่าจะได้ผลแล้ว พวกเราไปดูกันดีหรือไม่?»
ชีซู้จึงพักเรื่องหนานจือไว้ก่อน ลุกขึ้นเดินตามซ่งหมิ่นออกไป
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังคลังเก็บของ ระหว่างทางพบอู๋ซวี้กับลู่ชิวจื้อเดินมาจากทางคลังเก็บของ
หลังคำนับทักทาย ซ่งหมิ่นก็ถามด้วยความสงสัย «ซูเหอเล่า ยังตรวจสอบของกำนัลอยู่ในคลังหรือ?»