รุ่งเช้าวันถัดมา หลังอู๋ซวี้ออกจากจวนไปได้ไม่นาน ก็มีคนจากวังมาถึง
ผู้ที่มาคือแม่นมคนหนึ่งข้างกายไทเฮา กิริยานอบน้อม วาจาสุภาพเรียบร้อย «ไทเฮาทรงเชิญพระชายาเข้าวังเพื่อหารือธุระ»
ชีซู้ลองถามหยั่งเชิง «ขอเรียนถามแม่นมว่า ทราบหรือไม่ว่าเป็นเรื่องใด»
แม่นมส่ายหน้า «บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ เพียงเห็นพระพักตร์ของไทเฮามีรอยแย้มสรวล คิดว่าคงเป็นเรื่องดี พระชายาเสด็จไปก็จะทรงทราบเอง»
ชีซู้ย่อมไม่เชื่อว่าจะมี «เรื่องดี» อันใด ทว่าบัดนี้เมื่อต้องเผชิญกับการเรียกเข้าเฝ้าของไทเฮา นางก็มิได้กระวนกระวายเช่นครั้งแรกอีกแล้ว
อู๋ซวี้มอบความมั่นใจให้นางอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้นางเผชิญหน้าได้อย่างสงบยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นว่าแม่นมไม่ยอมบอก นางจึงไม่ซักถามต่อ ลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์ชุดหนึ่ง แล้วตามแม่นมเข้าวัง
ตลอดทาง นางลอบวิเคราะห์ว่าไทเฮาเรียกนางเข้าเฝ้าด้วยเหตุใดกันแน่
นับแต่กลับจากลานล่าสัตว์ นางออกจากจวนสองครั้ง ล้วนเป็นเพราะคดีของชีว่านหนิงและไปที่ศาลต้าหลี่
นางแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกับฝ่ายไทเฮา เรื่องเดียวที่เกี่ยวข้องกับไทเฮาคือการพบเจียงอวี้รุ่ย
หรือจะเป็นเรื่องที่ลู่เหิงต้องการถอนหมั้น?
แต่ทางตระกูลลู่กลับไม่มีข่าวคราวใดส่งมา หรือว่า...เจียงอวี้รุ่ยจะเล่าเรื่องที่เห็นสืออวี่แวบหนึ่งในวันนั้นให้ไทเฮาฟังแล้ว?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็อดประหม่าไม่ได้
ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับอู๋ซวี้ใบนั้น ไม่รู้ว่าจะนำภัยมาสู่อู๋ซวี้หรือไม่
วังหย่งหนิง
ภายในตำหนักมีดอกเบญจมาศฤดูใบไม้ร่วงประดับอยู่ เข้ากับฤดูกาลยิ่งนัก บานสะพรั่งอยู่ใต้ระเบียง
คราวก่อนที่ชีซู้มาที่นี่คือวันคล้ายวันประสูติของเจียงซินเจิ้นในเดือนหก
เซิ่นฮุ่ยหลานกับชีว่านหนิงยั่วยุนางต่อเนื่องกัน ผ่านไปสองสามเดือน เซิ่นฮุ่ยหลานก็เชือดคอตาย ส่วนชีว่านหนิงถูกเนรเทศไปหลิ่งหนาน กาลเวลาแปรเปลี่ยน ผู้คนและสถานการณ์ล้วนไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ