นิ้วมือใต้แขนเสื้อกว้างของชีซู้ค่อย ๆ งอเข้าหากัน ภายในใจพลันมีความคิดนับพัน
สตรีที่อู๋ซวี้เคยรัก กำลังจะเข้ามาเมืองหลวงในเดือนหน้าอย่างนั้นหรือ?
เขารู้หรือไม่?
นางไม่ควรและไม่มีวันใส่ใจเรื่องราวในอดีตของเขา ทว่าหากเทียบกับคืนชีซีที่ผ่านมา ยามนี้นางมีใจให้เขาแล้ว ย่อมอดรู้สึกขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
แต่นางรู้ดีว่า หากแสดงความรู้สึกออกมาในยามนี้ ก็เท่ากับทำตามแผนของไทเฮาพอดี
บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่ไทเฮามอบหมายหน้าที่ต้อนรับเหล่าสตรีจากเผ่าถูซูเอ่อร์ที่เดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อถวายบรรณาการให้นางดูแล
นางจึงหลุบตาลง ซ่อนอารมณ์ในดวงตา แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า “ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงเตือน หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”
เจียงซินเจิ้นยื่นเอกสารหลายฉบับที่วางอยู่ตรงหน้าให้ “นี่คือบันทึกเก่าที่กรมพิธีการจัดทำไว้ ทั้งธรรมเนียมงานเลี้ยงต้อนรับคณะถวายบรรณาการจากต่างแคว้นในแต่ละปี ระดับของกำนัลตอบแทน และลำดับที่นั่ง ล้วนบันทึกไว้ในนี้แล้ว เจ้านำกลับไปอ่านก่อน จะได้พอรู้แนวทาง กรมพิธีการได้รับคำสั่งจากข้าแล้ว เจ้าไปได้เลย จะมีคนคอยประสานงานให้”
ชีซู้รับเอกสารมาด้วยสองมือ พลางคิดว่าไทเฮาไม่เหลือช่องให้ปฏิเสธแม้แต่น้อยจริง ๆ
นางลุกขึ้น คำนับอย่างนอบน้อม “เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปกรมพิธีการเดี๋ยวนี้ จะได้คุ้นเคยกับขั้นตอนแต่เนิ่น ๆ มิให้เสียงานสำคัญเพคะ”
เจียงซินเจิ้นไม่ได้รั้งนางไว้ “ไปเถิด”
เมื่อออกจากวังหย่งหนิง แม่นมฝางก็ถามเสียงเบาว่า “พระชายาจะไปหาท่านอ๋องก่อนหรือไม่เพคะ?”
ชีซู้ส่ายหน้า “ยามนี้ท่านอ๋องคงกำลังยุ่ง ข้าจะไม่ไปรบกวนเขา”
การต้อนรับคณะจากต่างแคว้นเป็นเรื่องใหญ่ จะผิดพลาดแม้แต่น้อยก็ไม่ได้ ในเมื่อนางไม่มีประสบการณ์ จึงทำได้เพียงใส่ใจศึกษาและพิจารณาให้มากขึ้น