ชั่วพริบตา เวลาก็ล่วงเลยไป 20 วัน
ลู่เหิงยังคงหมดสติอยู่ โชคดีที่หมอหลวงผลัดเวรกันเฝ้าดูแล แม้ชีพจรจะแผ่วเบา ทว่าก็ยังไม่ขาดหาย
หลายวันมานี้ ชีซู้แทบจะไปตระกูลลู่ทุกวัน เพื่อพูดคุยกับลู่เหิงสักสองสามประโยค ไม่ว่าเขาจะได้ยินหรือไม่ก็ตาม จากนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนป้าย่ากับลุงเขยอีกสักพัก
บ่ายวันนี้ คนเฝ้าประตูพลันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เอ่ยว่า “ฮูหยิน ท่านอ๋องพระชายา—หมอเซียนมาช่วยคุณชายแล้ว!”
ซ่งหมิ่นผุดลุกขึ้นทันที ชีซู้ก็ลุกตาม หัวใจเต้นแรงขึ้นครึ่งจังหวะ
ทั้งสองเร่งฝีเท้าไปยังเรือนชั้นหน้า ผ่านประตูวงพระจันทร์ไป ก็เห็นบ่าวชายกำลังนำคนสองคนเดินเข้ามา
คนหนึ่งคือหนิงมั่ว เขาเดินทางฝ่าลมฝ่าฝนมาอย่างเหน็ดเหนื่อย มีตอหนวดเขียวคล้ำผุดขึ้นตามแนวคาง เห็นได้ชัดว่าร้อนใจเดินทาง จนไม่มีเวลาจัดการตัวเอง ทว่าท่าทางยังดูมีชีวิตชีวา ฝีเท้าก็มั่นคงดังเดิม ครั้นเห็นชีซู้กับซ่งหมิ่น เขาประสานมือคำนับ “พระชายา ท่านป้า”
กล่าวจบก็เบี่ยงกาย แนะนำว่า “ท่านนี้คือฉินซูเหอ หลานชายของหมอเซียนฉิน”
ฉินซูเหอสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวราวน้ำค้างแข็ง ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าสะอาดเรียบร้อย ต่างจากหนิงมั่วโดยสิ้นเชิง ราวกับฝุ่นละอองระหว่างทางไม่อาจแปดเปื้อนเขาได้แม้แต่น้อย
ชีซู้เงยหน้ามองเขา แสงตะวันตกกระทบใบหน้าด้านข้างอันขาวผ่อง ราวแสงอาทิตย์ฤดูหนาวที่ส่องผ่านหิมะ แฝงความเย็นชาอยู่สามส่วน
คิ้วตาของเขาออกไปทางอ่อนหวาน หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีจาง แนวกรามคมชัด รูปร่างสูงโปร่งแต่ค่อนข้างผอม ทั้งยังแผ่ความห่างเหินผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้