ชีซู้ไม่ตอบชีว่านหนิงแม้แต่คำเดียว กลับมองกู้เฉินเอี๋ยนแล้วกล่าวจงใจว่า “คุณชายรัชทายาทตระกูลกู้ เมื่อก่อนเพื่อนาง ท่านบีบให้ข้ารับการตรวจร่างกาย วันนี้ยังมาพร้อมนาง คิดจะบีบให้ข้าให้อภัยนางหรือ?”
นางรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อวางกับดักให้เขา
กู้เฉินเอี๋ยนคิดว่านางกำลังเหน็บแนมเขาเรื่องที่ครั้งหนึ่งไม่เชื่อใจและไม่ปกป้องนาง คำปฏิเสธจึงหลุดจากปากทันที “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าไม่เกี่ยวข้องกับหญิงชั่วผู้นี้แล้ว ข้าส่งหนังสือหย่าให้นางไปแล้ว”
ชีว่านหนิงได้ยินดังนั้นก็รีบคว้าชายกางเกงเขาไว้ น้ำเสียงโศกเศร้า “พี่เฉินเอี๋ยน บัดนี้ข้ากำลังอุ้มท้องลูกของท่าน ท่านจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร...”
“ไปให้พ้น” กู้เฉินเอี๋ยนสะบัดมือนางออกอย่างหงุดหงิด ก่อนอธิบายให้ชีซู้ฟังต่อ “ที่ข้ามา ก็เพื่อบอกว่าอีกไม่นานข้าจะออกเดินทางไปแดนตะวันตกเฉียงเหนือ”
มุมปากเขากระตุกเป็นรอยยิ้มเยาะตนเองอยู่หลายส่วน ทว่าสายตายังคงจับจ้องนางตรงๆ แฝงทั้งความคาดหวังและความไม่ยินยอม “กำหนดกลับยังไม่แน่นอน ต่อไปข้าจะไม่มารบกวนเจ้าอีก”
กล่าวจบ เขาก็เหลือบมองอู๋ซวี้
แม้เมื่อคืนจะดื่มน้ำในแม่น้ำเข้าไปเต็มท้อง บาดแผลติดเชื้อ และวันนี้ยังถูกบิดีเฆี่ยนด้วยไม้ เขาก็ยังไม่ยอมรับอยู่ในใจ
เด็กหนุ่มเลือดร้อนมักโทษฟ้าโทษดิน แต่ไม่เคยคิดว่าตนเองผิด