หนิงมั่วเร่งฝีเท้าตามชีซู้ไปทัน แล้วถ่ายทอดคำพูดของอู๋ซวี้ให้นางฟัง
นางยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ หนานจือก็วิ่งกลับจากข้างกายนางเข้าไปในห้องหนังสือ ทรุดเข่าลงกับพื้น “ท่านอ๋อง! เป็นความผิดของบ่าวเอง!”
“หนานจือ!” ชีซู้ที่ตามมาทันร้องห้ามเสียงเข้ม
แต่หนานจือรู้สึกผิดและหวาดหวั่นเกินไป จนลืมคำกำชับของชีซู้เมื่อเช้าไปเสียสิ้น นางหมอบกราบกับพื้น เอ่ยเสียงร้อนรนว่า “สิ่งที่ใส่ลงไปในน้ำแกงเมื่อคืนเป็นบ่าวที่ทำไปเอง ไม่เกี่ยวกับพระชายาเลย! พระชายาไม่รู้เรื่องด้วย บ่าวถูกผีบังตา ขอท่านอ๋องโปรดทรงพิจารณาด้วย!”
นางคิดว่าการช่วยให้ทั้งสองได้ร่วมหอเป็นเรื่องดี ใครจะคิดว่าจะทำให้ท่านอ๋องระแวงพระชายา จนเกิดความหมางใจกัน
เพิ่งแต่งงานได้วันที่ห้า ท่านอ๋องก็ไม่ยอมนอนร่วมกับพระชายาแล้ว คนทั้งตำหนักอ๋องคงดูแคลนพระชายาเป็นแน่
เป็นนางโง่เองที่ก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ให้พระชายา
ต่อให้ต้องสละชีวิต นางก็ไม่อาจปล่อยให้พระชายาต้องพลอยเดือดร้อนเพราะนาง
แม่นมฝางได้ฟังก็ตกใจ แต่เพราะกำลังถืออาหารค่ำอยู่ จึงไม่สะดวกขยับตัว ได้แต่กลั้นหายใจมองชีซู้
ส่วนชีซู้มองหนานจือที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและจนใจ
คำกำชับของนางเมื่อเช้าสูญเปล่าเสียแล้ว
ถึงขั้นนี้ นางทำได้เพียงฉวยโอกาสอธิบายทุกอย่างกับอู๋ซวี้ให้กระจ่าง
นางสูดลมหายใจลึก ก้าวข้ามธรณีประตูไปคุกเข่าลงอย่างคล่องแคล่ว ห่างจากโต๊ะทำงานของเขาครึ่งจั้ง “เป็นหม่อมฉันที่ดูแลคนใต้บังคับบัญชาไม่เข้มงวด ขอท่านอ๋องโปรดลงโทษ ส่วนหนานจือ หม่อมฉันได้ตักเตือนนางในวันนี้แล้ว ต่อไปนางจะไม่กล้าทำผิดอีก ขอท่านอ๋องเห็นแก่นางที่รับใช้หม่อมฉันมาตั้งแต่เล็ก โปรดอภัยให้นางสักครั้งเถิด”