ดวงตาสีหมึกของอู๋ซวี้มืดลึกลงอีกหลายส่วน
สีหน้าของนางเปิดเผยตรงไปตรงมา มองไม่เห็นร่องรอยคำโกหกแม้แต่น้อย
คำอธิบายของนางตรงใจเขา ทว่าถ้อยคำสุดท้ายฟังแล้วกลับชวนให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่เขามักควบคุมตนเองได้ดี ไม่เคยปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำ จึงกดความรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่รู้สาเหตุนั้นลงได้อย่างรวดเร็ว
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ห่อผ้าซึ่งนางยื่นประคองด้วยสองมือ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามปกติว่า “ไม่จำเป็น”
เขาไม่ได้ต้องการยาใด ๆ มารักษาโรคเร้น และเมื่อคืนก็ไม่ได้ดื่มน้ำแกงถ้วยนั้นเลย
ชีซู้เกรงว่าเขาจะไม่เชื่อคำพูดของนาง จึงยืนยันอีกครั้งว่า “ท่านอ๋องมีสายตาเฉียบคม แยกแยะคนได้ดี หม่อมฉันไม่กล้าพูดเท็จแม้แต่คำเดียวเพคะ”
อู๋ซวี้มองนาง
แผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรง แม้คุกเข่ามานานเพียงนี้ก็ไม่เห็นท่าทีอ่อนล้าแม้แต่น้อย
นี่คือความสงบนิ่งที่เขาชื่นชม
เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนลงเป็นพิเศษ “ลุกขึ้นเถิด”
ชีซู้มองเขาอย่างลังเล
“ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็ไม่ต้องคุกเข่าอีก” อู๋ซวี้กล่าว “เรื่องนี้จบลงเพียงเท่านี้ เจ้าและข้าเพิ่งแต่งงานกัน จำเป็นต้องปรับตัวเข้าหากัน หากมีข้อสงสัยก็ถามมาโดยตรง ข้าไม่ใช่คนเข้มงวดเกินเหตุ เจ้าไม่ต้องระมัดระวังตัวจนเกินไป หากไม่พอใจสิ่งใดก็พูดออกมาได้”
“ขอบพระคุณท่านอ๋อง” ชีซู้รับคำแล้วลุกขึ้น ยอบกายเล็กน้อย “ถ้อยคำที่ท่านอ๋องกล่าวในวันนี้ หม่อมฉันได้ยินทุกคำและจดจำไว้ในใจ หม่อมฉันจะไม่ลืมเป็นอันขาด หม่อมฉันขอลาเพคะ”
อู๋ซวี้พยักหน้า
ชีซู้หันกาย วางห่อผ้าไว้บนโต๊ะตรงมุมห้อง แล้วออกจากห้องหนังสือไป
แม้เขาจะปฏิเสธห่อผ้านี้แล้ว แต่ของที่อยู่ข้างในพิเศษเกินไป หากอยู่ในมือนางก็ไม่เหมาะสม มอบให้เขาจัดการเสียยังดีกว่า จะได้ไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดเช่นนี้ขึ้นอีก