ไม่นาน ข่าวที่คุณหนูใหญ่ขององค์ชายเจิ้นซีโหวถอนหมั้นกับคุณชายรัชทายาทแห่งจวนกั๋วกง แล้วเปลี่ยนไปหมั้นหมายกับอ๋องผู้สำเร็จราชการ ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมือง ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่ขาดปาก
“จุ๊ ๆ ชะตาชีวิตเช่นนี้ไม่รู้ว่าดีหรือร้าย อ๋องผู้สำเร็จราชการอายุมากกว่าคุณหนูใหญ่ของจวนโหวเต็มหนึ่งรอบเชียวนะ! ชายชรากับภรรยาสาวหรือ?”
“อายุมากกว่าหนึ่งรอบแล้วอย่างไร? นางเป็นคนที่ถูกตระกูลกู้ถอนหมั้น ยังมีคนกล้าแต่งด้วยก็นับว่าดีแล้ว ผู้ชายอายุมากย่อมรู้จักเอาใจคน”
“เอาใจคนหรือ? เกรงว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการอยากเอาใจ แต่ก็ ‘เอาใจ’ ไม่ไหวกระมัง”
“หุบปาก! ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ?”
ชีซู้ได้ยินข่าวลือเหล่านั้นมาบ้าง ทว่ามิได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
ปากคนมากมายย่อมยากจะปิดกั้น ในเมื่อไม่ได้ส่งผลต่อชีวิตของนาง ก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องกลุ้มใจ
นางกับอู๋ซวี้แลกใบเทียบดวงกันเรียบร้อยแล้ว กำหนดวันแต่งงานไว้ในอีกครึ่งเดือน
วันที่สิบเดือนห้า นับเป็นวันมงคลที่หาได้ยาก กู้เฉินเอี๋ยนกับชีว่านหนิงก็เลือกแต่งงานในวันนี้เช่นกัน
วันแต่งงาน ชีซู้ออกเรือนจากจวนลู่ ส่วนชีว่านหนิงออกเรือนจากจวนโหว ขบวนส่งตัวเจ้าสาวทั้งสองสายกลับมาพบกันเข้าพอดี
ด้านหนึ่งเป็นขบวนรับส่าวของอู๋ซวี้ เขาสวมชุดมงคลสีแดงเข้ม สวมมงกุฎทองรวบผม นั่งสง่าบนหลังม้า ท่ามกลางฝูงชนที่อึกทึกวุ่นวาย เขากลับมีความเย็นชาและสง่างามน่าเกรงขามจนผู้ใดก็ไม่อาจมองข้าม
อีกด้านหนึ่งเป็นขบวนรับส่าวของกู้เฉินเอี๋ยน ผ้าแพรแดงริ้วหลากสี เสียงดนตรีเป่าและเสียงประโคมครึกครื้นยิ่งนัก
สายตาของกู้เฉินเอี๋ยนจับจ้องเกี้ยวเจ้าสาวประดับทองตรงหน้า สีหน้าตึงเครียด มือกำบังเหียนแน่น