ชีซู้ตรวจดูตัวหนังสือนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน
หากพิจารณาเพียงลายมือ แม้แต่นางเองก็ยังคิดว่าบทความนี้เป็นฝีมือของลู่เหิง ไม่แปลกเลยที่โจวจิ้นจะไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
แต่เมื่อพิจารณาให้ถี่ถ้วน รูปแบบการเรียบเรียงกลับแตกต่างกัน ทว่าการตัดสินสำนวนย่อมเป็นเรื่องของความเห็นส่วนบุคคล หากใช้เรื่องนี้เป็นหลักฐานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ เกรงว่าผู้อื่นคงไม่ยอมเชื่อ
นางพลิกบทความให้หันไปทางลู่เหิงที่ยังนั่งล้มอยู่บนพื้น “ลายมือคล้ายของเจ้ายิ่งนัก เจ้าจะอธิบายอย่างไร”
นางเน้นเสียงคำว่า “คล้าย” เป็นการบอกเป็นนัยอย่างอ้อม ๆ ว่าลู่เหิงถูกใส่ร้าย ให้เขาเป็นผู้ชี้แจงเอง
ลู่เหิงลุกขึ้นขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ พอเห็นแล้วตัวเขาเองก็ยังงุนงง ริมฝีปากขยับไปมา แต่ครู่ใหญ่ก็ยังเปล่งเสียงไม่ออก
โจวจิ้นอดรนทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น “ดูท่าพี่ลู่คงไม่มีอะไรจะแก้ตัวแล้ว พระชายาจะจับเขาไปเข้าเฝ้าเพื่อรับโทษจริงหรือ”
ลู่เหิงหันไป ชี้หน้าโจวจิ้นด้วยความโกรธแล้วกล่าวอย่างหนักแน่น “คนต่ำช้าไร้ยางอาย เป็นเจ้าที่ใส่ร้ายข้า!”
“เป็นเพื่อนร่วมสำนักกันมาสามปี ข้าจะใส่ร้ายเจ้าด้วยเหตุใด หากเจ้าไม่อยากให้ใครเห็น ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรเขียนขึ้นมา เขียนแล้วกลับไม่กล้ายอมรับ นี่ไม่เหมือนบุตรที่ท่านอาจารย์หลู่สั่งสอนเลย” โจวจิ้นพูดพลางทำท่าราวกับนึกอะไรขึ้นได้ “หรือพี่ลู่ยังเข้าใจข้าผิดเพราะเรื่องก่อนหน้านี้? เช่นนั้นก็เชิญพระชายามา...”
“หุบปาก!” ลู่เหิงตัดบทเขาอย่างเดือดดาล “เจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงท่านพ่อข้า ทำให้สำนักเสื่อมเสีย!”
“พอได้แล้ว” ชีซู้เอ่ยตัดบทการทะเลาะของทั้งสอง พลางยกบทความในมือขึ้นถามโจวจิ้น “มีเพียงฉบับนี้หรือ ยังมีฉบับอื่นอีกหรือไม่”